tapmırdım. Özü də
bilirdi, qiymətlərim enmişdi, bais o idi.
Səhər aynaya baxanda sezdim, sifətim dəyirmiliyini itirmişdi. Gözlərim elə bil iriləşmişdi.
Sınıxmışdım, ondandı. Neçə gün idi, iştahım küsmüşdü. Anamsa bunu ayrı yerə yozurdu. Hətta bir
qədər sevinirdi də. Keçən dəfə bazarlıq eləməyə o getmişdi. Mənim tapşırdıqlarımdan savayı bir
parça lavaşana da alıb gətirmişdi...
“Arvad gör nə fikirləşir. Indidən institutu, dərsi bir körpəyə qurban eləmək ağılsızlıq olmazdımı?
Dərya demişkən, “Mən özüm bu evdə elə uşaq kimi bir şeyəm.”50
32
Axşam Dərya evə gec gəldi. Həm də çox fikirli, narahat görünürdü. Rəngi qaçmışdı. Səbəbini
soruşdum, yönlü cavab vermədi. “Heç,” deyib məni başından elədi. Bir stəkan çay içib, yenə harasa
getdi. Sonra telefon azından on kərə zəng çaldı. Dəryanı xəbər aldılar. Hamısı yoldaşları idi,
səslərindən tanıyırdım. Ancaq nə olmuşdu, bilmirdim—məndən gizlədirdilər.
Gecə o qayıdıncaya qədər ürəyimin içini yedim.
—Dərya, bir danışsana, nə var?—deyə paltarını soyunanda ehtiyatla ona yanaşdım.—Niyə belə
birtəhərsən?
—Eh!.. Bekara işdir... Bayaq emalatxanaya gedirdim, maşınımın qapısını vurub əzdilər...
—Elə bu?
—Bu azdır?!
Onun yatana yaxın papiros çəkdiyini heçgörməmişdim. Fısıldaya-fısıldaya yerinə girib uzandı.
—Özünə bir şey olmayıb ki?
Hirsləndi:
—Özüm əzilsəydim, bundan yaxşı idi!—dedi və siqaretini hirslə külqabıya basdı.—Işığı söndür,
yıxıl yat!
Ay aman, Dərya necə dəyişmişdi! Mənimlə niyə belə kobud danışırdı!..
33
Günəş üfüqdən indicə ayrılırdı. Mavi, şəffaf göy qübbəsinə damar-damar xırda ağ buludlar
səpələnmişdi. Havada xəfif, xoş iy rayihə duyulurdu. Hərdən meh əsdikcə küçələrdəki ağacların təzə
yarpaqlarını xışıldadır, soyuq dili ilə mənim boynumu, boğazımı yalayırdı.
Daha instituta Dəryanın maşınında getmirdim. Tələsəndə trolleybusa minirdim. Qayıdanbaş qızlarla
gəzə-gəzə gəlirdim.
Bu gün birinci dəfə idi evdən paltosuz, başıaçıq çıxdım. Narıncı yun paltarını, üstündən də çəhrayı
jaketimi