i geymişdim. Qabaqlar anam deyirdi, bu rənglər sənə yaxşı yaraşır. Nə bilim, bəlkə də öz
zövqü ilə ölçürdü.
Institutun həyətində Fəzilə məni görüncə irəli yüyürdü:51
—Salam, aaz, necəsən?—dedi və cavab gözləmədən davam etdi:—Əhmədağam ölmüşü, dünən ha
istədim zəng çalam sizə, ürək eləmədim. Bu nə işdir, gədənin başına gəlib? Qız cəhənnəm, nə yaxşı
ki, özü salamat qalıb...
Sən kimdən danışırsan?
Fəzilə çeynədiyi saqqızı sol ovurdundan sağa ötürdü.
—Aaz.. avariyanı deyirəm də.. Dünən bizim kurs “Semaşko”da praktikada idi. Saat iki on beşdə
işimizi qurtardıq. Mənciyəz xalatımı elə təzəcə soyunub həyətə çıxmışdım ki... gördüm, vaxsey..
Dərya! Düşdü maşından qucağında bir qız—meyit rəngində. Girdi xirurqiçeskiyə. Vay... iraq olsun,
bu nədir?! Sonra öyrəndim ki, o əndamı yanmışlar, allah bilir, hara gedirmişlər, ya gəlirmişlər,
samasval böyürdən vurub bunları. Qızın diz qapağı oynayıb yerindən. Bəs xəbərin yoxdur?
Yer-göy başıma fırlandı.
—Yanında qız varmış?!
—Aa... ağzımda sənə söz deyirəm... Taqsır səninkindədir də. Dəryadan soruşan gərək, ay balam,
evləndiyin bir gün, bir günortadır, nə tez başqasına tamah salırsan... Əhmədağam ölmüşü, qız da bir
fərli şey ola, dərd yarıdır: Abezyan! Çətirini töküb alnına, dodaqlar qıpqırmızı qan kimi, elə bil bu
dəqiqə öz balasını yeyib. Tuman da ki, budur ey... bax, burdan, dizdən iki qarış yuxarı...
Göz yaşları məni boğdu. Zorla udqundum. Boğazımda sanki qəhər düyünlənib qalmışdı. Daha heç
nə deyə bilmədim. Sarı paltarda, qara tor corabda olan Fəzilənin əvvəlcə boyalı sir-sifəti, pırpız
qırmızımtıl saçları eynimdə dumanlandı... eybəcər bir şəklə düşdü. Və sonra bütünlüklə əcinnəyə,
şeytana, iblisə döndü...
Özümə gələndə şəfqət bacısını başımın üstündə gördüm. Məni institutun həkim otağında, ağ
döşənəkli taxtda uzandırmışdılar. Ətrafı kəsif dərman qoxusu bürümüşdü. Sol qolum büküyündən
ağrıyırdı, iynə vurmuşdular.
Bəli! Həmin o yerdən ki, bir vaxt Dərya dodaqları əsə-əsə öpmüşdü...
34
Alman alimi