Vilhelm Humbadt zövcəsi Karolina fon Daxroydenə qırx dörd il ərzində hər gün yüz...
xətt şer ithaf etmişdir. Onlar otuz beş il intəhasız bir məhəbbətlə yaşayıblar. Karolinanın vəfatından
sonra da Humbaldt onu unutmayıb. Ömrünün axırına kimi, hər səhər yazdığı şeri axşam aparıb
sevimli qadının məzarı üstdə oxumağı bir adəət şəklinə salıb...
Həyat böyük möcüzədir!
Axı neyçün insanlar hamısı bir ürəklə yaşadıqları halda xislətləri müxtəlif olur? Buna səbəb nədir?
Mən ki, Dəryanın yolunda məhəbbətimi, qayğımı əsirgəmədim. Atamın, anamın, Eminin,
Qönçəbəyimin arzusuna, istəyinə qarşı çıxdım. Neçə qəlbi sındırdım, bircəciyini sevindirmək üçün.52
Bəs indi, evləndiyimiz vaxtdan hələ üçay keçməmiş Dərya niyə sevgini, nəvazişi, əyləncəni məndə
deyil, başqasında axtarır?
Novruz bayramının axşamı atamın dediyi sözləri nə tez unutdu! “... Səndən, oğlum, yeganə xahişim
budur: çalış ki, Könülün bu evdən apardığı ən qiymətli cehizi olan xoşbəxtlik itməsin.”
Görəsən, taleyimi Eminə bağlasaydım, o da mənimlə beləmi davranacaqdı? Yox! Inanmıram! Əslinə
qalsa, heçDəryanın da bu hərəkətini ağlıma sığışdıra bilmirəm. Ancaq... nə edim, Fəzilənin
danışdıqları həqiqətə oxşayırdı.
Saat beşi ötmüşdü. Nahara heçnə hazırlamamışdım. Özüm də ac idim. Səhərdən institutdan gəlib
yataq otağında uzanmışdım, elə hey fikirləşirdim.
Dərya içəri girəndə qalxmadım. O məni bu vəziyyətdə görüb, təşvişlə çarpayıya yaxınlaşdı:
—Könül, nə var?!—dedi və yanımda əyləşərək, üzümə tökülmüş saçlarımı arxaya hamarlayıb əlini
alnıma qoydu.—Xəstə deyilsən ki?
Dodaqlarım əsdi. Nəzərlərimi ondan yayındırdım. Bu dəfə nəbzimi yoxladı.
Dəryanın indiki canıyananlığını süni bir mehribanlıq sandım. Qulağımda titrəyən səsi, qəlbimi
incidən hərəkətləri və sifətimə sancılan baxışları məndə ikrah hissi oyatdı.
—Çəkil yanımdan!—dedim və biləyimi ovcundan dartıb mələfənin altında gizlətdim.—Sən get
onun dərdinə yan!
—Başa düşmədim, Könül. Nə buyurdun? “O” kimdir?
—O? Özün yaxşı bilirsən! Maşında