a keçdi. Gözlərinin ifadəsindən duydum ki, qızını
boya-başa çatdırdığı üçün qürrələndi.
Görəsən, Dərya ilə mənim təzəcə başlanan bu macəramızdan xəbər tutsa sevinərmi? Əlbəttə. Anam
zəmanə ilə ayaqlaşan qadındır. O bilmirmi əvvəl-axır bir qız bir oğlanın qismətidir? Şübhəsiz ki, bu
məsələdə Dəryanın kim, necə adam olduğu onu hər şeydən artıq maraqlandırır. Anamı çox sevirəm.
Gözəl xasiyyəti var, həlim arvaddır. O da məni az istəmir. Hələ bir yol üzümə kəc baxmayıb. Ancaq
atam... tündməcaz kişidir. Illah, bu işdən duyuq düşsə... həşir-qiyamət qoparar. Axı niyə?! Mən un
çuvalı deyiləm ki, evin bir küncündə qalam. Dərya məgər ləyaqətsiz oğlandır? Cavan...istedadlı
heykəltəraş... Neçə-neçə əsərin müəllifidir. Özünü tanımırdım, ancaq adını çoxdan eşitmişdim.
Nəhayət, qismət elə gətirdi ki, həyatda bir-birimizlə qarşılaşdıq, görüşdük. Dərya mehrini mənə
saldı... Mən də ona vuruldum. Burda qəbahət naminə nə var ki? Atamdır da... Iş yerində adı-sanı...
hörməti... Mədəndə neftçilər başına and içirlər, hamıya ağıl öyrədir, evdə isə... köhnə adətlərindən
əl çəkmir...
Eh! Insanların təbiəti çox mürəkkəbdir.
Bayırda soyuq külək əsirdi. Həyətimizdəki çılpaq ağaclar, elektrik məftilləri vıyıldayanda, adamın
canına üşütmə dolurdu. Dərya belə havada məni hara aparacaqdı. Keçmə Bakının da bu küləyindən.
Saat altının yarısı idi. Dəhlizə gedib paltomu geydim. Dovşan dərisindən olan yumşaq tüklü
papağımı qoydum. Bədənnümə aynada özümə nəzər saldım. Şərfimlə papağımın rəngi yaxşı
uyuşurdu—ikisi də boz idi. Ancaq dünən gecə pis yatmışam, gözlərimə balaca qızartı çökmüşdü.
—Ma, mən getdim.—Qapını açanda dönüb anama eşitdirdim.
—Yaxşı yol, qızım, çalış, çox ləngimə.
Məni gülmək tutudu. Fikirləşdim: “O, Dəryanın insafından asılıdır.”
Daş pillələri endikcə tuflilərimin dabanından çıxan səslər divarlarda tıqqıldayırdı. Yoldaşlarım haqlı
imiş. Neçəsi mənə demişdi: “Könül, sən becid gedəndə dabanlarını yerə elə bərk vurursan ki,
üzünün əti titrəyir.”
Qızların sözündə