çıxmamışıq. Yəqin heçEmin də bunu
arzulamaz. Göz görər, könül bulanar...
Onun üçün də yan-yörəmə baxmırdım. Başımı dik tutmuşdum, tələsirdim.
“Könül kitabxanası”nın tininə yetişəndə sövqi-təbii ilə ayaq saxladım. Qonşu damın üstündən keçən
cərgə elektrik məftillərinə təkəm-seyrək qaranquşlar qonmuşdu. Ah!... Nə qəribə bənzəyiş idi. Fərz
elədim, səma kağızdır, məftillər onun üzərində cızılmış beş xətt, qaranquşlarsa musiqi notları.54
Bunu mən yox, yazıçı görsəydi, şəksiz ki, mənalandırardı; qələmə almamış olmazdı. Rəssam,
əsərindəki bir bəstəkarın pəncərəsi önündə belə qaranquş oktavası çəksəydi, sevinməyə bilməzdi.
Heyfisiləndim. Bir istədim daş atım, titrədim simləri, dağıdım o notları; uçub başqa yerə qonsun
qaranquşlar.
Hərdən, ərdə olduğumu unudanda uşaqlığım yadıma düşür...
Təsadüfə bax: irəlidən Qönçəbəyim gəlirdi! Gözündən yayınmaq da mümkün deyildi.
—Salam, Könül,—deyə mənə yaxınlaşanda, əvvəlki şirin dillə soruş-yetiş elədi.—Yoldaşın... evin...
eşiyin...
—Salamatlıqdır, Qönçəbəyim xala. Siz necəsiniz?
—Bizik də...
Arvad bu cavabı ayrı cür verdi.
“Güya bilmirsən neylədin. Bizə bir toy tutmadın ki, yaxşı olaq!”
Qönçəbəyim daha mənə “göyçək balam” demirdi.
—Eh...səndən sonra Eminciyəzim iki həftə ağır xəstə yatdı.—Arvad köks ötürdü.—Həkim... davadərman... Heçnə kömək eləmədi. Təkcə mən bildim uşağımın dərdi nədir. Məhəbbət yarası gec
sağalır, qızım.
Mənim danışmağa sözüm yox idi. Qadın keçmiş əhvalatı xatırlamaqdan əzab çəkirmiş kimi söhbəti
qurtarmağa çalışdı:
—Əslində, ay Könül, səni qınamağa da haqqım yoxdur. Fikirləşirəm ki, meylini bu tərəfə salsaydın,
onda da Dəryaya dağ çəkəcəkdin. Məgər o insan deyilmi? Hamısını başa düşürəm, bala. Onun da
anası var. Eminciyəzimin əziz canına and içirəm, sidqi ürəkdən deyirəm, təki xoşbəxt olasınız.
Ikiniz də—sən də, o da.
Qönçəbəyim bu alicənablığı ilə gözümdə on qat böyümədimi? Mən qarşısında kiçilib, xəcalət
çəkmədimmi?
36
Anamgildən gətirdiyim kitabdan bir əfsanə oxumuşam. Neçə