ə gündür xofu başımdan çıxmayıb.
Qalayçıoğlu təvazökar, növrəsidə bir şair idi. Təzəhəvəs olsa da, pis yazmırdı. Sadə, təmiz qəlbli ...
bu cavanın qoşduğu şerlər xoşa gəlirdi. O isə heçvədə lovğalanmazdı. “Mən ustadımdan
öyrənirəm,—deyərdi.—Ömrüm boyu da ona borcluyam.”
Aylar, illər dolanır. Qalayçıoğlu kiçik bir rütbəyə çatanda dəyişir, qürrələnir, ustadına arxa çevirir.
Ətrafına topladığı yaltaqlar yerli-yersiz onu tərifləməyə başlayır.55
Qalayçıoğlunun iddiası artır, gözü uzağı görmür, əvvəlki sadəliyindən, təmizliyindən əsər-əlamət
qalmır. Lakin ondan sonra nə yazırsa, bəyənilmir. “Növrəsidə şairin qəlbi qurudu” deyirlər.
Istedadını itirdiyinə hefsilənən Qalayçıoğlu loğmanın yanına gedib əhvalatı nəql edir.
—Mən niyə bu tezliklə şövqdən düşdüm? Səbəb nədir?—Soruşur.
Loğman cavabında ona belə bir hekayət söyləyir:
—Bizim bu mahalda,—deyir,—dədə-babadan qalma qədim kəlağayı karxanası vardı. Sahibi işgüzar,
nurani bir qoca idi; gecə-gündüz çalışırdı, min əziyyətlə dağlara qalxardı, dərələrə enərdi, nadir
çiçəklər toplayıb, gözəl, rövnəqli boyalar hazırlardı. Qocanın buraxdığı haşiyəsi qırmızı, güllü
bənövüş kəlağayıların tərifi dillərdə gəzərdi. Yaraşıqlı, davamlı olardı, gündə, yağışda rəngi
soluxmazdı. Ən uzaq mahallardan belə qızlar, gəlinlər axışardılar, onun kəlağayısından alıb
örtərdilər.
Bir gün zəhmətkeş pirani qoca öldü, karxanaya əyyaş oğlu sahib oldu. Əvvəlcə atadan qalma vardövləti dağıtdı; yedi, içdi, sərxoşluq elədi. Sonra pul-para tükəndi. Oğul atasından az-çox öyrəndiyi
peşəyə başladı. Karxananın böyrü uçmuşdu, dəzgahlar sınıb dağılmışdı... O, daha bunların fərqinə
varmadı. Boya hazırlamaq üçün dağlara, dərələrə çiçək axtarmağa da yollanmadı. Elə başdansovdu,
zövqsüz, keyfiyyətsiz kəlağayılar hazırlayıb bazara çıxardı. Arif müştərilər mala baxan kimi tanıdılar:
bu xına o xınadan deyildi. Yeniyetmə qızlar bilməyib aldılar, başlarına örtdülər. Iki-üçgün keçdi,
kəlağayılar üzüldü, rəngi ağardı, gərəksiz bir əsgiyə