çevrildi...
Indi, sözümün canı orasındadır ki, növrəsidə şair...—deyə loğman mətləb üstdə gəlir,—sən də
əvvəlki Qalayçıoğlu deyilsən. Ustadının yolunu sapmısan, saxtalaşmısan. Ürəyin də, o qocadan
fərsiz övladına qalan karxana kimi uçulub-dağılıb, bərbad olub. Daha bundan sonra çətin ki, o ürək
xoşagələn bir şer desin.
Qalayçıoğlunu təşviş bürüyür:
—Loğman baba, allahı sevirsənsə, bir çarə elə, məni bu uğursuzluqdan uzaqlaşdır,—deyə
yalvarmağa başlayır.
—Arxayın ol, növrəsidə şair, hər dərdin əlacı var...
Loğman əndərunixanəyə keçir. Içi şəffaf maye dolu, ağzı möhkəm qapalı kiçik bir şüşə gətirib
Qalayçıoğluna uzadır.
—Sən onsuz da öləziməkdə olan bir şairsən. Bu isə sənətkar üçün dəhşətdir! Belə tədrici, şərəfsiz
ölümün iztirablarından yaxa qurtarmaq, uğursuzluqdan uzaqlaşmaq istəyirsənsə, al, içbu zəhəri,
canın biryolluq qurtarsın!—dedi.56
37
Şəhər bürkü içərisində qarsalanırdı. Bağların, bağçaların üstündə, dənizin səthində isti hava
titrəyirdi.
Atamgil bir aydı bağa köçmüşdü. Bakılılar işdən sonra çimərliklərə axışırdılar. Mənsə, evdən
çıxmağa macal tapmırdım. Tək otağa qapılıb imtahanlara hazırlaşırdım. Ancaq başıma heçnə
girmirdi. Nə üçünsə ürəyim narahatdı.
Dərya səyahətdə idi. Xarici ölkələrdən mənə gödək teleqramları gəlirdi: “Dünəndən Istambuldayam.
Kefim lap yaxşıdır. Səni bərk-bərk öpürəm.”, “Gözəl Afinadan Könülə atəşin salamlar!”, “Qədim
Romanın tarixi abidələrinə tamaşa etdikcə, yanımda olmadığına heyfsilənirdim. Məhəbbətlə.”,
“Ölkəmizin bir parçası “Rossiya” gəmisi bu gün Cəbbəlüttariq boğazından keçib, Atlantik okeanına
çıxdı. Fransaya yollanırıq. Sənin üçün çox darıxıram!”, “Əzizim Könül! “Terminus-Nord”
mehmanxanasındayam. Paris, dörd iyun.”
Açığı, bu xəbərlər məni o qədər də sevindirmirdi. Son zamanlar Dəryanın sözü ilə əməli arasında
gizli bir təzad görürdüm. Qəlbimdə onun səmimiyyətinə şübhələnirdim. Yayın qızmar istisində
məni yalqız qoyub xaricə getməyinə nə ad verəydim, bilmirəm. Ürəyində sevgilisinə məhəbbəti