i olan
başqa birisi bunu edərdimi? Inanmırdım! Hələ institutda tələbələr ayrı şeylər də danışırdılar.
Deyirdilər, qəzaya düşən həmin qızın adı Nərminədir. Özü də opera teatrının böyründə yaşayır.
Dəryanın maşınını isə şəhərin kənarında əzmişdilər...
Anama yazığım gəlirdi. O da mənim halıma yanırdı. Bir ayağı elə Bakıda idi. “Ay balam, baş
açmıram, ərin nə təhər adamdır. Kişi də üç-dörd ayın gəlinini tək buraxıb uzağa yollanarmı?”
Arvad hər dəfə bağımızı tərifləyir, məni ora aparmağa çalışırdı:
—Gedək, Könül, peşman olmazsan. Buzovnanın havası gözəldir. Oturarsan sərin ağacın altında,
öyrənərsən dərslərini. Imtahan vaxtı instituta gəlmək nə çətin işdir ki...
—Yox, ma, bura yaxşıdır,—deyə bağda Eminlə, Qönçəbəyimlə qarşılaşacağımı bildiyimdən, bu
təklifdən boyun qaçırmağa bəhanə axtarırdım.—Orada telefonsuz, kitabxanasız necə keçinərəm...
Dərya axırıncı teleqramı Leninqraddan vurmuşdu. Yazırdı, Ermitaj muzeyində işim var,—beş-on
gün yubanacağam. Mən bir anlığa fikrimi cəmlədim. Biologiyadan öyrəndiyim bəhsi yadıma salıb
öz-özümə təkrarladım. “Lamark “Zoologiya fəlsəfəsi əsərində ilk dəfə olaraq növlərin sabiq qalmayıb
dəyişilməsi və sadə quruluşdan mürəkkəb quruluşa doğru inkişaf etməsi nəzəriyyəsini irəli sürürdü.
Buna görə də onu təkamül təliminin pioneri sanırdılar. Lamarkın təlimində həm materialist, həm də
idealist cəhətlər vardır. O, üzvi aləmin dəyişilməsində...” Yorulmuşdum. Qalxıb bir stəkan çay
içdim. Səhər poçtalyonun gətirdiyi qəzetlərə baxmaq istədim. Hər səhifəsi düstur dolu kimya
kitabından sonra, quru baş məqalə oxumaq da mənim üçün istirahət idi.
Elə əlimə keçən qəzeti qaldıranda arasından ağ bir zərf düşdü. Dəryadandı: “Leninqrad, Astoriya
mehmanxanası, otaq nömrə 28.” Məktubu çıxarıb açan kimi məni dəhşət bürüdü. Bu nədir?! Heçnə57
anlamadım. Götürüb, bir də zərfin üstünə diqqət yetirdim. Səhv etməmişdim: Dərya yazmışdı, bu
ünvana, mənə göndərmişdi. Ancaq...içərisindəki məktub başqasına aid idi!
Bəli! Tanıdım: Ona! Dəryanın