maşınında qəzaya uğrayıb ölməyən o qıza!
“Əzizim, istəklim Nərminə! Odlu salamlar...”
Ev, əşyalar başıma fırlanmadımı?!
“Məlumun olsun ki, səyahətdən qayıdıb gəlmişəm. Ikinci gündür Leninqraddayam...”
Gözlərim qaranlıq gətirmədimi?!
“Xaricdən vaxtaşırı vurduğum teleqramları yəqin ki, almısan...”
Ürəyim ağrımadımı?!
Yazıları qarma-qarışıq görürdüm. Əsən əllərimdə tutduğum kağızı necə oxuyurdum, bilmirdim:
“Tamaşalı yerləri sənsiz gəzdiyimə heyfsilənirdim...”
Sən bir rəzalətə bax!.. O, bu sözləri mənə də yazmışdı.
“Maşında necə əzildiyin yadıma düşəndə kədərlənirdim. Yaxşı ki, tez sağaldın. Sənə deməmişdim:
məsələni Könülə çatdırmışdılar. Dəli olmuşdu. Hətta institutda özündən getmişdi. Bəhanə tapıb
vəziyyətdən çıxdım. Güya sən mənim naturşitsamsan. Ha... ha... ha...”
Bura çatanda dözmədim. Hönkürüb ağlamağa başladım. Göz yaşlarım kağızın üstünə düşdü...
38
Dəhşətli bir sual beynimi gəmirirdi: “Mən nə etməliyəm?”
Dəryanın göstərdiyi xəyanət bütün varlığımı sarsıtmışdı. O, sərəncamına verdiyim məhəbbət dolu
təmiz ürəyimi çirkin ayaqları altına atıb ləyaqətimi, heysiyyətimi, mənliyimi tapdalamışdı.
Ah! Nə üçün dostluğa, sədaqətə xain çıxanlara cəza tədbiri yoxdur? Onları ancaq nifrinləməklə
kifayətlənirlər. Bu az deyilmi?
Məgər bu gün birinə xəbislik edən sabah beşinə, onuna və daha sonra elinə-obasına arxa
çevirməzmi?
Dəryanın qayıtmasına az qalmışdı. Hələ də özümü sakitləşdirə bilmirdim. Biologiyadan verəcəyim
ilk imtahanı ötürmüşdüm. Getsəydim də mənası yox idi. Fikrim, düşüncəm qırılmış zəncir halqaları
kimi beynimdə səpələnmişdi. Kafedradan zəng vurmuşdular, evimizə adam göndərmişdilər.58
“Xəstəyəm” demişdim. Doğrudan da pərakəndəliyimi, saralıb-solmuş bənizimi görənlər buna əsla
şübhələnməmişdilər.
Atam işdən çıxıb, məni bağa aparmağa gəlmişdi.
—Necə oldu, Könül, biologiyanı verdinmi?—deyə qapıdan girən təki xəbər aldı.
Mən qəflətən kövrəldim, irəli cumub onun boynuna sarıldım, təzə tüklənmiş üzündən öpdüm və
için-için