n ağladım.
—Kəsildim, pa!..
Bu yanıqlı naləmdən öz sümüklərim eyməndi.
Kişi inanmadı:
—Axı, sən...
—Daha heçnə soruşma, pa.
Atam dinməzcə oturdu; yaslı adamlar kimi başını aşağı dikdi. Sonra bir siqaret yandırıb çəkməyə
başladı. Onu bu çağacan belə məhzun görməmişdiml. Otağı bürüyən matəmli sükutdən qulaqlarım
küyüldədi.
—Anan tapşırdı, Könülü də bağa gətir. Nə deyirsən?
—Bu gün yox.
—Onda mən axşama düşməyim.
—Bəlkə çaydan-çörəkdən...
—Istəmirəm.
Atam çıxanda arxadan onu səslədim:
—Pa, evimizin açarını ver mənə.
—Neyləyirsən?
—Lazımdır.
Kişi tərəddüdlə əlini cibinə saldı.
—Dərya haçan gəlir?
—Bilmirəm.
Atam açarı çıxarıb stolun üstünə atdı.59
—Buzovnaya gəlməli olsan, elektrik qatarından düşən kimi professorun bağını soruşarsan. Onlara
yaxınıq.
Qapı örtüldü. Qüssəm düyünlənib ürəyimdə qaldı; mənsə təsəllisiz, yalqız otaqda.
39
Qərarım qəti idi!
Ertədən şeylərimi çamadanlara yığışdırıb hazırlaşdım. Göydən fələk də ensəydi, məni fikrimdən
döndərə bilməyəcəkdi. Kağız-qələm götürüb, stolun dalına keçdim. Hirsimdən dodaqlarımı
çeynəyirdim.
“Vicdansız!!—deyə ona belə müraciətlə yazmağa başladım.—Səni mən dərya sanırdım.
Yaxınlaşmışdım, könlümü sərinlətmək arzusu ilə. Ümidim, niyyətim boşa çıxdı. Aldandım! Demə,
gözümə o cür görünürmüşsən. Əslində sən dərya deyil, səhra imişsən! Üstündə ilğım titrəyən susuz,
quru bir səhra.
“Əzizin, istəklin” Nərminəyə yazıb, səhvən mənə göndərdiyin məktubdan hər şey aydın oldu. Öz
ləyaqətimi qorumaq üçün ayrı yol tapmadım... Əlvida!”
Imza atmağa əlim varmadı. Kağızı aparıb göz qabağında qoydum. Çamadanlarımı götürdüm, evdən
çıxmaq istəyəndə küncdəki maqnitafonu görcək ayaq saxladım. Toy gecəsini andım. Orada
deyilənləri xatırladım. Könülsüz yaxınlaşıb maqnitafonu qurdum. Hərləncəklər fırlandı. Mirzə
Muxtar dilləndi:
“Əziz, hörmətli, mehriban dostlar, qonaqlar və qohumlar!..
Soruşsalar, biz bu geniş səadət sarayına neyçün toplaşmışıq, səbəbi nədir? Mən deyərdim ki: Körpü
salmağa. Bəli! Gülməyin