yoldaşlar, sözümün canı var...”
Elə bil o gecə röya idi: mən qu quşu kimi ağ gəlinlik paltarında, Dərya qara kostyumda, böyük
stolun başında əyləşmişdik... Hərdən bir-birimizi gözaltı süzüb fərəhlə gülümsünürdük...
Mirzə Muxtarın səsi otağı başına götürmüşdü:
“...Sual etsələr, əcaba, bu körpü hansı növ materialdan inşa olunur—daşdan, torpaqdan, dəmirdən,
betondan, kərpicdən, palçıqdan? Mən deyərdim ki: Məhəbbətdən?..”
—Yalandır!—dayandırdım maqnitafonu.—Mənsə deyərdim: Xəyanətdən!
Hikkəmdən pozdum lentdə nə yazılmışdı hamısını. Sonra, bayaq tələsik qaraladığım kağızı
götürdüm; bu evdə özümdən heçbir nişanə qoymaq istəmirdim—onu da param-parça cırıb atdım.60
Dəryanın Nərminəyə göndərdiyi məktubu da zərfə saldım, ağzını yüngülcə yapışqanladım, yenə
köhnə qəzetlərin arasına dürtüb, qapıdakı poçt qutusuna buraxdım. Barmağımdakı üzüyü isə
çoxdan çıxarmışdım.
Dörd ay əvvəl sevinə-sevinə qapısından girdiyim evi qüssə-kədər içərisində tərk etdim.
40
Bənövşəli dəftərimi də özümlə bağa gətirmişdim. O mənim şirin, acı xatirələrimin daxılı idi. Ürəyimi
ona boşaldırdım; şadlıq, peşmançılıq, bəxtəvərlik, iztirab, həyəcan, təəssüf, həsrət, etiraz hisslərimi
ağzı bağlı mücrü kimi yığıb saxlayırdı.
Dünən qəzetdə həyat və səadət haqqında bir yazı oxudum. Axıra çatanda bildim—Emininkidir.
Sanki o, məhz məni nəzərdə tutub. Gənclərə ailə qurmaqda tələsməməyi tövsiyə edir. “...Qızılın,
gümüşün əyyarını yoxlamaq üçün məhək daşına sürtürlər. Insanları öyrənməkddən ötrü onları
həyatın sınağından keçirmək lazımdır.
Ilk məhəbbətin başgicəlləndirici sərxoşluğundan ayılanlar içərisində peşman olanlar da az deyildir.”
Eh... o zaman bu barədə fikirləşən kim idi. Dərya məni elə tilsimləmişdi ki, ayrı heçnə görmürdüm.
Dünyada ondan sadiq, özümdən xoşbəxt adam fərz eləmirdim... Həyata əyləncə gözü ilə baxan
gənclərdən bir parasının evləndikdən sonra da nəfsini cilovlaya bilmədiyini, qarşısına çıxan hər
suyuşirin, yelbeyin qıza tamah saldığını eşitmişdim. Xırdavat kimi