i ucuz mənliyini hərrac malına
döndərən bu cür şarlatan xislətləri həmişə nifrətləmişdim. Lakin Dəryaya təslim olanda onu elə
təsəvvürdən uzaq, çox uzaq sanmışdım. Bax, elə orda yanılmışdım... Nərminə əhvalatını açıb
danışanı atamın, anamın rahatlığı pozulmuşdur.
—Mən Dərya ilə yaşamaq istəmirəm!—demişəm.—Kimsəninsə məhəbbətindən sədəqə ummaq
qadın üçün ən böyük əskiklikdir.
Mənə təskinlik verməyə söz tapmırlar. Atam papirosu bir-birinə calayır. Anam hey dizinə döyüb ah
çəkir. Mən sərsəm kimi gəzirəm. Nə dəniz, nə bağ, nə də orada tikdirdiyimiz ev-eşik gözümdədir.
Elə bilirəm bunlar hamısı gərəksiz, mənasız, boş əyləncədir. Məhəbbətsiz, dünyanın iki qəpiklik
qiyməti yox imiş!
41
Bağ evimizin gilavar səmtində, atamın düzəltdiyi və hələ taxtalarının rəngi çəkilməmiş açıq
eyvanda, qatlama çarpayıda uzanıb gözlərimi yummuşdum. Bura səhərdən bəri gün düşmədiyindən
sərin idi. Meh əsdikcə üstümdəki mələfəni oxşayır, burnuma təzə taxta və əlif qoxusu gəlirdi. Mən
nə yatmışdım, nə də oyaqdım. Ətrafdakı hənirti və səsləri eşidirdim. Lakin mürgü məni yuxuya
dartırdı.
Anamın ayaqlarının yumşaq tappıltısı yaxınlaşırdı... uzaqlaşırdı. Nahara hazırlıq görürdü: quyudan
su çəkirdi, samovara od salırdı, həyəti, səkini süpürürdü. Istirahət günü olduğundan şəhərdən
qonağımız gələ bilərdi. Ancaq mən heçkimi arzulamırdım; ürəyim qubarlı idi. Fikirlərimin dolaşıq
çəngəlliyində ilişib qalmışdım. Başqası ilə görüşəcək halda deyildim.61
Atam isə çarhovuzun yanındakı böyük çinarın kölgəsində külafirəngi düzəldirdi. Dörd dirək
basdırmışdı, indi üstünü örtürdü. Sonra sürahi vuracaqdı, böyürdən pilləkən qaldıracaqdı. Aşağıda
əkdiyi sarmaşıqları yuxarı dırmaşdıracaqdı.
Bunların hamısı mənə izafi zəhmət görünürdü. Həyat gözümdə mənasızlaşmışdı. Yaşamaq,
yaratmaq, qurmaq məvhumları da təsəvvürümdə sevmək-sevilmək kimi saxtalaşmışdı. Qadınına
mehriban, qayğıkeş olanları sədaqətli kişi roluna girmiş aktyor sanırdım. Ey var! Mən doğruluğa
inamımı necə itirmişdim! Onu bir