daha tapacağıma gümanım yox idi.
Maşın siqnalı məni diksindirdi. Bu səsdə həm ötüb-keçmiş bir ünsiyyətin əks-sədasını xatırladım,
həm də onu nifrətlə yad etdim. Yanılmamışdım: mələfənin ucunu qaldırdım, ağacların arasından ora
baxanda “Volqa”nı uzaqdan tanıdım. Maşın darvazaya çatıb yavaşıdı və sola burularaq həyətə girdi.
Dərya qoltuğunda kağız bağlama, əlində bir dəstə qəzet kabinədən çıxanda durub irəli cummaq,
“Niyə gəlmisən?! Rədd ol, geri qayıt!”—demək istədim. Həyəcanımı güclə boğdum.
Atam onu görüncə işdən əl çəkdi. Ancaq aşağı enmədi, heyrətindən külafirəngidə donub büt kimi
hərəkətsiz dayandı. Anam evə çəkilmişdi; eyvana açılan pəncərənin pərdəsi arxasından bu tərəfə
nəzər yetirirdi ki, onu necə qarşılayacağam.
Dərya təzə yarımqol sarı köynəkdə idi; şübhəsiz xaricdən gətirmişdi. Döş cibinin üstdə
markayaoxşar əlvan bir şəkil toxunmuşdu. O, artırmaya qədəm qoycaq gözü mənə sataşdı.
Əlindəki şeyləri bir kənara atıb, qollarını açaraq:
—Könül!..—deyə irəli yeriyəndə ilan çalmış kimi dikəldim. Məni qucaqlamağa gəlirdi.
—Kənar dur!—çağırdım.
Nəfəsimin titrəməsindən ürksə də, elə güman etdi ki, güya atamdan çəkindiyim üçün onu yaxın
buraxmadım. Biləyimdən yapışıb öpmək istədim. Çırpındım, qoymadım.
—Nə olub, Könülcan?
—Onun sənə dəxli yoxdur!
Geri adladı. Çiyinlərini qaldırıb, dodaqlarını büzdü.
—Heçnə anlamıram... Məni niyə belə qarşılayırsan? Yenə nə eşitmisən?
Dəryanın baxışları soyuq, səsi yad idi. Günün istisində qarsıyıb bürünc rənginə düşmüş sifəti
qartımış və kobudlaşmışdı. Sarıya çalan bığları seyrəlmişdi. O, bu yabançı görkəmdə məni özündən
daha da çiyrindirdi.
—Niyə danışmırsan, Könül? Bağa haçan gəlmisən, hə? Ay qız səninləyəm. Qəzetlərin poçt yeşiyində
yığılıb qalmasından bildim: beş-altı gündür burdasan. Bəs imtahanlara hazırlaşmırsan?62
Atamdan həya eləməsəydim, bütün gücümü toplayıb onun bu qondarma suallarına möhkəm bir
sillə ilə cavab verərdim.
—Hə...ba-şa düş-düm. Gec məktub yazmağımdan gileylisən... Amma nahaq