q yerə!—O, gətirdiyi
qəzetlərin arasından ağ bir zərf çıxarıb ətəyimə atdı.—Buyur! Gör havaxtdan yeşikdə qalıb!
Poçtalyon dalınca bağa gələsi deyildi ki!
Mən qeyzimdən əsirdim. Boğazım qəhərlənmişdi. Dilim qurumuşdu. Zərfə etinasız bir nəzər
fırlatdım. Həminki idi! Qurduğu gözbağlıca oyunun baş tutacağından əmin olan Dərya oğrun-oğrun
içini çəkib üstümə kəkələndi:
—Adam bir işin axırına çıxmamış hökm verməz! Bu da səninçün o dəfəki deyil!
Zərfi açıb məktubun ilk sətrini oxuyunca beynimdən sanki od püskürdü.
“Əzizim, istəklim Könül!”
Bəli! Zərfin içindəki kağızı dəyişmişdi. Demək bura gəlməzdən qabaq onun—Nərminənin görüşünə
getmişdi. Mən bu ikiqat riyakarlığın müqabilində nə etsəydim, haqqım vardı. Məktubu yenə dörd
qatlayıb zərfin içinə qoydum və sərtliklə Dəryanın sifətinə çırpdım.
—Namərd!
O, şaşqın halda məni sakitləşdirməyə çalışanda... Heyhat... atamın ayaqyalın, başıaçıq bizə sarı ağırağır addımladığını gördüm; dizləri yırtıq, köhnə boz şalvarda, qolları çirməkli, üzülmüş qara
köynəkdə idi. Əlində balta vardı. Tüklü biləkləri qabarmışdı. Zəhmindən adamı vahimə basırdı.
Çatılmış qalın, pırpız qaşları altda gizlənən gözlərində qəzəb qığılcımları işıldayırdı. Cod bığları
kirpi tikanları tək qalxıb burnuna dirənmişdi. Ilahi, döyüş meydanına girən qoca cəngavərə
oxşayırdı atam.
O, dinməzcə yaxınlaşıb Dəryanın bərabərinə çatanda, anam “Murad!” deyə dişarı atıldı. Ay aman, nə
dəhşətli səhnə idi! Mən də ixtiyarsız olaraq qışqırdım:
—Pa!..
Atam sanki bizi eşitmirdi. Dərya hipnoz edilmiş kimi qımıldanmırdı da. Eyvanın bir küncünə
tullanan baltanın tıqqıltısı məni diksindirdi.
—Haramzada!.. Sən nə rəzil adamsanmış! Xirtdəyin caynağıma keçməmiş itil gözlərimin
qabağından!
—Murad əmi, mən gəlmişəm sizdən üzr istəyim. Mən...
—Sus! Sən!.. Sən mənim Könülümü, on doqquz il ağlamaq nədir bilməyən yeganə balamı göz yaşı
axıtmağa vadar etdin. Uzaqlaş burdan! Könül səni görmək belə istəmir!
—Düz deyirsən, pa. Mənim ona olan məhəbbətim, indi nifrətə