həqiqət varmış. Axı niyə tələsirəm.Vaxta hələ xeyli qalır ki.
Küçəyə çıxcaq qonşumuz Qönçəbəyimin oğlu ilə rastlaşdım. O, bu fürsəti çoxdan gözləyirmiş kimi
sevincək ayaq saxladı:
—Salam, Könül...
—Salam.
—Kefin necədir?
Dinc durmadım. Şıltaqlıqla:
—Əladan da bir az o yana.—Dedim və qəhqəhə çəkib güldüm. Qönçəbəyimin oğlu belə dil-dil
ötdüyümə heyran qaldı:
—Təki olsun...
Qolumdan tutub məni qırağa çəkdi.
—Könül, nə vaxtdır səninlə məxsusi bir söhbətim var. Ancaq...bura yeri deyil. Özüm də görürəm
tələsirsən. Eləmi?
—Bəli. Səhv etmirsən. Qızlarla vədələşmişik...—Saatıma baxdım.—Beş-on dəqiqəyə instituta
çatmalıyam.
—Yaxşı, onda yubanma, intizara söhbət haramdır, bizimki sonraya qalsın.
Qönçəbəyimin oğlu ayrılanda məni elə qəribə, mənalı nəzərlərlə süzdü ki, onu aldatdığıma
utandım. Həm də barmaqlarımın ucunu ovcunda bərk-bərk sıxıb pıçıldadı: “Şeytan qız!” Sonra əlini
qaldırıb çiyninin üstündə yellədi:
—Müvəffəqiyyətlər.
Uzaqlaşanda gözümün ucu ilə sezdim: təəssüflə geri qanrıldı...
Belə birtəhər oldum. O cür danışdığım üçün peşmançılıq çəkdim. Qorxdum, düşünər ki, ona acıq
verirəm.
Mənə elə gəlirdi, hər kəs bircə kərə üzümə baxsa, hara getdiyimi əlüstü biləcəkdi. Eləcə də bu.
Indicə görüşdüyüm oğlanın adı Emindir. Bizdən üç-dörd qapı aralı olur. Evimizdə ondan söhbət
düşəndə həmişə “Qönçəbəyimin oğlu” deyirlər. Tərbiyəli ailədəndir. Atası məşhur
kimyagərdir—elmlər doktoru, professor...
Eminin özündən böyük bir bacısı da var. Ərdədir. O, qardaşına oxşamayıb. Qaynayıb-qarışan deyil.
Qönçəbəyim əczaçıdır. Ancaq çoxdandır işləmir.
Emin institutu inişil bitirib. Jurnalistdir. Özü də istiqanlı oğlandır. Qəzetlərdə vaxtaşırı imzasına rast
gəlirəm. Maraqlı şeylər tapıb yazır. Hamısını da oxuyuram.
Mən Emini neçə illərdir tanıyıram. Yaz-qış hələ papaq qoyduğunu görməmişəm. Qarlı-çovğunlu
günlərdə də başıaçıq gəzir. Ancaq çox təmiz, səliqəli geyinir. Məhəlləmizdə bu barədə Eminə çatan
olmaz. Uzun boyundan, girdə sifətindən, yerişindən,