n duyduq.
—Qızlar, yuxarı qalxın, xörəyimizi orda yeyəcəyik,—deyə atam təzəcə düzəldib qurtardığı
külafirəngini nümayişkaranə bir tərzdə bizə göstərdi. ...Rəfiqələrim gedənədək hər şeydən
danışdılar. Təkcə Dəryadan söhbət salmadılar. Bu daha yaxşı növ təsəlli idi. Bir onu bildim ki,
məsələni Fəzilədən öyrəniblər. Hər halda qızların gəlişi məni az sevindirməmişdi.64
O gecə eyvanda qatlama çarpayıda uzanıb gözlərimi ulduzlara zilləyərək hey fikirləşirdim; ürəkləri
fərəhləndirən də insanlardır, kədərləndirən də insanlar... Quran da, dağıdan da onlardır—insanlar.
Insanlar!.. Insanlar!..
43
Bir aydı xatirə yazmağı da unutmuşam.
Sənədlərimi tibb institutundan alıb, universitetə verdim. Filoloji fakültəyə girəcəyəm. Bu həm
çoxdankı arzumdur, həm də orada tələbələr tamam başqadır, məni tanıyan yoxdur; ötüb keçənlər
üçün heçkəsin yanında xəcalətli olmayacağam.
Elə bil o günləri yaşayan özüm deyiləm, mənimla adaş yad bir qızın başına gələn əhvalatlardır, hansı
kitabdansa oxumuşam...
44
Fəzilə bilməyən şeyə qurd duşər. Səhər ikinci imtahana gedirdim. Nədənsə, ürəyim rahat idi.
Qorxmurdum. Küçədə arxadan kimsə əlləri ilə gözlərimi qapadı və özünü saxlaya bilməyib gülmək
əvəzinə nazik səslə ciyildədi.
—Fəzilə!—deyə o dəqiqə tanıdım.
Məni qucaqlayıb, qırağa çəkdi.
—Aaz.. sən atlı olmusan, mən piyada. Bax... Məmmədağam ölmüşü, evinizə gəlirəm—yoxsan.
Deyirlər, yəqin anasıgildədir. Anangilə gedirəm—qonşular, xəbər verir: Buzovnadasan. Bağınızı da,
allaha şükür, tanımıram ki, yolumu salım bir salxum üzümünüzdən yeyim. Yaxşı, bunlar heç,
necəsən a?..
—Görürsən də...
Fəzilə tumanını bir az da qısaltmışdı. Krujeva koftası altından ağ sinəsi, çiyinləri və kürəyi
görünürdü. Bu dəfə saçlarını saman rənginə saldırmışdı.
Saqqızını çeynəyə-çeynəyə sözünə davam etdi:
—O məsələni də eşitdim... Aaz, mən o vaxt kitabda sənə nə yazmışdım: “Məhəbbətin ləzzəti zaqsın
kandarına kimidir!” Hə? Salaməleyküm! Yalandır? Canın sağ olsun. Heçbir tikə də vecinə