alma.
Qocalmamısan ki... Kukla kimi qızsan. Allah vurmuşdu onu, gündüzün günorta çağında, goburnat
bağında! Şəhərdə oğlan qəhətdir! Itüvə tök. Odur ey... keçən həftə bir illik zəhməti fız çıxdı.
Məmmədağam ölmüşü! “Məcnun” heykəlini deyirəm ey... Komisiya gözünə döndüyüm baxıb,
dodaq büzüb. Indi yan tökül!
“Qalayçıoğlu” əfsanəsi yadıma düşdü. Axı, doğrudan da Dərya dərdli bir aşiqin iztirablarını necə
duyacaqdı? Özü ki, məhəbbətin oduna yanmamışdı, ancaq istisində qızışmışdı.65
—Aaz... fikrə getdin,—deyə Fəzilə məni ani xəyaldan ayırdı.—Amma filfaka girməkdə nə ağıllı iş
görmüsən. Məmmədağam ölmüşü, bu yay sessiyalarda sümük adı əzbərləməkdən dilim qabar
çıxarıb. Yaxşı da... Görüşərik.—O, dal-dalı addımlayaraq, əlini qaldırıb barmaqlarını çiyninin üstə
əsdirdi:—Xudahafiz...
Imtahan biletindəki suallara əməlli cavab verdim. Qiymətim, aşağısı dörd olacaqdı. Otaqdan...
çıxanda müəllimlərdən biri gülə-gülə dedi:
—Bilmirəm sənin üçün niyə narahatdırlar. Kaş ədəbiyyatı hamı bu dərəcədə mənimsəyəydi.
Əvvəl bu sözlərin fərqinə varmadım. Sonradan fikir məni götürdü. Dəhlizdə bir guşəyə çəkilib
özlüyümdə araşdırdım: o canıyananlıq edəm kim idi? Atammı? Yox! Dünya dağılsa da o, minnətə
gəlməzdi. Müəllim yaxın qohumu da olsa, telefonla belə zəng çalıb mənə güzəşt diləməzdi. Anam,
dayılarım, əmim... Hakəza, onlar bu işə qətiyyən qarışmazdılar.
Çarəm kəsildi. Səbirsizliklə durub imtahanın qurtarmasını gözlədim. Həmin cavan müəllim qapıdan
çıxcaq irəli yeridim:
—Bağışlayın,—deyə ətrafdakı tələbələrin eşidəcəyindən çəkinmədən həyəcanla xəbər aldım:—Məni
sizə tapşıran o şəxs kimdir?
Müəllim xəfifcə gülümsədi. Gözləri qıyıldı. Məhrəm bir adam ərkyanalığı ilə xeyli üzümə baxdı.
—Səni mən tapşırmayıblar, Könül,—dedi.—Elə nigarançılığını çəkiblər.
Mən yenə sakitləşmədim.
—Axı, bilmək olmazmı o kimdir?
Müəllimin sifəti birdən-birə ciddiləşdi:
—Mənim jurnalist dostumdur: Emin.
45
Anamgildəki öz köhnə otağımda əvvəlki səliqəmi bərpa eləmişəm. Bir qədər