r darısqallıq da olsa,
çarpayımı, yazı stolumu öz yerinə qoymuşam.
Gündüzlər balkona açılan pəncərədən baxanda, ilk növbədə, məhəccərin dəmir şəbəkələri
arxasında ucalan, üstünə noğul-noğul çəhrayı çiçəklər səpələnmiş yasəmən ağacı, uzaqda isə, sanki
mavi səmada rəsm edilmiş qədim Şərq üslublu mənzərə görünür. Şəhərin amfiteatr qaydasında
cərgələnən yöndəmsiz binaları fonunda qonşu məscidin günbəzi, minarəsi dikəlir. Gecələr göylər
lacivərd rəngə boyanır, ay doğur, yasəmən ağacının çiçəkləri ulduzlara çevrilir.66
Pəncərəm güya divardan asılmış bir şəkil çərçivəsidir ki, təbiət ona özünün ecazkar boyalarla
işlənmiş gözəl rəsmlərini salır: evdə tək darıxmamaq üçün onları mən göstərir.
Atamın xasiyyəti yaman dəyişib; söhbətcil, deyib-gülən olub. Hər həftə məni uşaq təki yanına salıb
gəzməyə, kino, teatr tamaşalarına aparır. Anam pərvanə kimi başıma dolanır. Qohumlarımız tez-tez
bizə gəlirlər. Əmim arvadı, dayıdostum, hərdən gecəyədək oturub laqqırtı vururlar. Bilirlər ki,
ürəyim sınıqdır. Hamısı ona görədir. Məni xiffət etməyə qoymurlar. Bağdan köçəni Qönçəbəyim də
bir-iki yol anama baş çəkib. Keçən dəfə mənə yenə “göyçək balam” dedi. Doğma bir qayğıkeşliklə
maraqlandı:
—Eşitdim institutu dəyişirsən, göyçək balam, doğrudurmu?
—Bəli, Qönçəbəyim xala.
Ancaq onunla göz-gözə durmaqdan sıxıldım, üzünə yox, yerə baxdım. Çoxdandı görməmişdim,
birçəkləri ağarmışdı arvadın.
Bu səhər qəribə bir hiss keçirdim. Ad günümdə Eminin mənə bağışladığı oyuncaq meymunu yazı
stolumun dolabçasında gördüm. O vaxt evdən köçəndə özüm qoymuşdum. Götürüb oynatdım,
sonra divardan, qabaqkı yerindən asdım. Ancaq... elə bildim ki, bunun üçün onun özündən icazə
almalıydım.
46
Sentyabr məsud bir səhərlə gəlmişdi. Mən universitetə hazırlaşırdım. Təzə tikdirdiyim yaxası qırmızı
köbəli ağ paltarımı və hündürdaban qırmızı tuflilərimi geymişdim. Dəhlizdə ayna qabağında fırlanıb
özümə nəzər yetirdim. Saçlarımı səliqəyə saldım. Portfelimi götürdüm.
—Ma, sağ ol, mən getdim,—deyə