anama eşitdirib qapını açdım.
Arxadan onun xeyir-duası məni müşaiyət etdi:
—Yaxşı yol, bala. Uğurlar olsun...
Pilləkənləri adətim üzrə tələsik endim. Küçəyə çıxcaq tini buruldu. Beşcə addım uzaqlaşmamışdım
ki, balkondan anamın səsi gəldi:
—Könül!..
Ayaq saxladım. Soruşdu:
—O tərəfə niyə?
Çaşmışdım. Axı mən bu gündən sonra başqa səmtə getməliydim. Institutum da, yolum da
dəyişmişdi.67
Geri qayıtdım. Üzü yoxuşa döndüm.
Elə mən özüm də dəyişmişdim. Indi hər şeyə ayrı gözlə baxırdım...
O axşam bənövşəli dəftərimin axırıncı ağ vərəqinə bu sözləri yazdım və sonuncu nöqtəni ...
qoydum. Yazdım ki: “Ağıllı bir dəfə aldanar, həyatda mən də yanıldım. Özün hamısına şahidsən.
Sən doldun, ancaq ürəyim boşalmadı. Əlvida, mənim bənövşəli dəftərim, əlvida!..”
Epiloq
Pəncərəmdə dan sökülürdü... Yerimə uzanmışdım, lakin mütəəssir olduğumdan yata bilmirdim.
Mənzərənin iki dəftərini bir gecədə oxuyub qurtarmışdım. Məndə Könülün taleyinə intəhasız maraq
oyanmışdı. Əsərin sonunda Emini görmək istəyirdim. O, əvvəllər sevdiyi qızı indi necə
qarşılayacaqdı—məni düşündürürdü. Ehtimal ki, bu macəra Mənzərənin öz başına gəlmişdi; adını
qəsdən dəyişib Könül qoymuşdu. Utandığından.
Neçə vaxt idi dəftər sahibinin yolunu gözləyirdim. Nəhayət, bir gün işin axırına yaxın otağın qapısı
döyüldü. Tıqqıltının zərifliyindən duydum ki, qadın barmaqlarıdır.
—Buyurun,—dedim.
Mənzərəmi deyim, Könülmü deyim—bilmirəm, onların hansıydı, içəri qədəm qoyu. Ehtiramla
salam verdi.
Qıza yenə qarşımdakı kresloda yer göstərdim. Əyləşdi.
Məndəki bənövşəli dəftərlərin cildi rəngində göyümtül, sadə paltar geymişdi. Sifəti, qolları gündə
yanıb əsmər olmuşdu. Buzovna bağlarında Könülün rəfiqələri ilə dənizdə çimdiyi səhnəni və bu
barədə yazdıqlarını xatırladım: “... Elə zənn etdim ki, çoxdan bəri qəlbimi çulğayan kədər, ağırlıq,
fövrən əriyib Xəzərə axdı və mən xeyli yüngülləşdim...”
Qız günahını boynuna alan müqəssir kimi zavallıcasına başını aşağı dikib pörtmüşdü.
—Niyə