ə dinmirsiniz?..
Bu sözdən sonra o, hərəkətə gəlib yerində qurcandı. Asta bir səslə dedi:
—Bacım sizə mənim dəftərlərimi gətirib vermişdi. Oxumusunuzmu?
“Bacım!” Məgər doğrudan da bu həmin qız—Mənzərə deyildimi?
Mən tilsim açan bir sehrbaz kimi ifrat maraqla ona diqqət yetirdim. Xeyr! Səhv etməmişdim.
Birçəyində ağaran iki tel, arxaya daranmış sığallı saçlarında qoşa cığır salmışdı. Bu, Mənzərə idi!
—Demək, siz Könülsünüz, eləmi? Öz xatirələrinizi qələmə almısınız.68
Zəif bir səslə cavab verdi:
—Bəli.
—Mənzərənin əkiz bacısı...—deyə mən əlavə etdim.—Çox gözəl.
Ismətdən doğan bu müqəddəs yalanın müqabilində o, alqışa, təşəkkürə layiq deyildimi!
Mən, bənövşəli dəftərlər haqqında düşündüklərimi ona söylədim. Arada bir Eminin adını çəkəndə
qızın içəridən çalxanıb sarsıldığını aşkar duydum. O, əsərini çapa hazırlayacağını vəd edib,
minnətdarlıqla məndən ayrılıb getdi. Dəhlizin parket döşəməsində tuflilərinin dabanından qopan
tıqqıltıları uzaqlaşdı və eşidilməz oldu.
Indi o zamandan az qala il ötüb. Bənövşəli dəftərlərin sahibindən xəbər yoxdur. Həmişə, hər yerdə
gözüm onu arayır.
Könülü itirmişəm.
Mən, hər məclisə düşəndə söhbət açıram. Təəssüflə deyirəm ki: bir adsız əsər var, onu məndən
başqa heçkəs oxumayıb...

Novbeti hekaye isteyen werh yazsin.. Isteyinize uygun