, danışığında eynən atasına oxşayır. Saçları da,
göz-qaşı da, bığları da onunku kimi qaradır. Eh... Emin... Emin... Hər dəfə səninlə qarşılaşanda
uşaqlığın əziz, şirin bir xatirəsi yadıma düşür...

4
“Bakı Soveti” metro stansiyasına yaxınlaşanda Dərya gülə-gülə məni qarşıladı. Ehmalca dirsəyimə
toxunub:
—Axşamınız xeyir,—dedi.
Cavab vermək istədim, ancaq gecikdim. Sonra da... eskalatorla enəndə az qala yıxılacaqdım.
Çəkməmin dabanı ilişdi, büdrədim. Yaxşı ki, Dərya dərhal qolumdan yapışdı: “Yavaş, Könül.” Mən
güldüm:
—Tuflim sürüşdü.
Dərya ayaqlarıma ötəri bir nəzər fırlatdı, üzümü yana tutmuşdum. Yuxarı qalxan pilləkəndən
qohum, tanış təsadüfən məni görə bilərdi. Rəfiqələrimdən birinin sözü yadıma düşdü: “Sevginin
ləzzəti oğlanla qorxa-qorxa, xəlvəti gəzməkdədir. Nişanlanandan sonra adam arasına nənəm də
çıxar.”
“Biz hara gedirik?”—deyə Dəryadan soruşmaq istədim. Dilim gəlmədi.
O mənə lap yaxın dayanmışdı. Nəfəsindən papiros qoxusu hiss edirdim. Bu da Emin təki başıaçıq
olduğundan bayırdakı külək dalğalı, qara saçlarının səliqəsini pozmuşdu. Dəryanın çiyinləri bu gün
mənə dünənkindən enli görünürdü. Pencəyinin altından qalın, yun köynək geymişdi, yəqin
ondandı. Əyninə biçilmiş boz ratin paltosu bir qədər köhnəlmişdi.
—Uzaqdan sizi güclə tanıdım, Könül,—deyə Dərya aradakı sükutu pozdu.
—Ola bilər...
—Anna Kareninaya oxşayırdınız...
—Yaşda, görkəmdə?
Dərya tutuldu:
—Əlbəttə, görkəmdə. Sizin nə yaşınız var ki. Uşaqlıq çağından srağagün ayrılmısınız...
Neon lampaları ilə gündüz kimi işıqlanan bərli-bəzəkli, mərmər divarlı stansiyaya düşcək hündür
sütunlardan birinin arxasına çəkilib dayandıq.
Mən gözümü Dəryaya zilləmişdim. Sifətində bir az kobudluq vardı. Ancaq iti baxışları adamın
ürəyinin dərinliyinə nüfuz edirdi. Alnına dartılmış enli, qara qaşları ona ciddi bir görkəm verirdi.
Mən bərkdən danışanları sevmirəm, bunu da bir növ mədəniyyətsizlik əlaməti hesab edirəm. Dərya
çox astadan danışırdı. Az qala pıçıldayırdı, bundan xüsusi