zövq alırdım:8
—Könül, mən istəyirəm, bizim görüşlərimiz boş, mənasız keçməsin. Vaxtımız heyfdir. Dünən
sizinlə məsləhətləşmədim. Bu günə hazırlıq görməmişəm. Kinoya da, teatra da, sirkə də gedə
bilərik.—O, bu sözləri asta-asta dedikcə, dodaqları arasında qızıl dişi parıldayırdı.—Hər halda...
bayırda gəzməli deyilik, Könülcan. Belə baxıram, hava qarlayacaq.
Oğlan dilindən birinci kərə idi “Könülcan” kəlməsini eşidirdim. Adım heçzaman bu qədər xoşuma
gəlməmişdi. Ürəyimdə anama təşəkkür etdim.
Şəhərin kino-teatrlarında təzəliklə iki hissəli, “Spartak” filmi göstərilirdi. Institutda yoldaşlarım çox
tərifləyirdilər. Məmnuniyyətlə ona baxırdım. Ancaq niyyətimi bildirməyə çəkindim.
—Mənimçün təfavütü yoxdur,—dedim.—Xətriniz hara istəyir... Təki maraqlı bir şey olsun.
Dərya gözlərini qıyıb, alnını ovuşdurdu.
—“Spartak” ı görməmisiniz?—Soruşdum.
—Yox. Siz necə?
—Mən də görməmişəm. Bəlkə elə...
—Getdik! Ən yaxşısı odur.
Qatara minib, “26 Bakı komissarı” stansiyasına yollandıq.
Bilet alınca qaş qaraldı.
Kino zalında yerimiz arxa cərgədə idi. Dərya solumda əyləşmişdi. Paltomu çıxaranda o mənə
canıyananlıq etdi.
—Sizə soyuq olmaz ki, Könülcan?
—Xeyr.
—Onda salın çiyninizdə qalsın.
Işıqlar söndü. Ekran canlı, geniş bir həyat səhnəsinə çevrildi...
ıFilm başlanandan Dərya sol əlimi ovcundan buraxmadı—sığalladı, sıxdı, barmaqlarım ...
şıqqıldatdı. Mənə xoş gəlirdi onun bu nəvazişi. Fikrimi yandırsa da, müqavimət göstərmirdim...
Birdən qolumun büküyünə sanki od basdılar. Diksindim və cəld əlimi çəkdim; Dəryaya tərəf
döndüm. Sərxoş kimi gözləri axırdı. Biləyimi öpdüyündən elə məmnun idi ki... Gülümsəyirdi,
kirpikləri titrəyirdi.
Qaranlıqda bir anlığa özümü qərib hiss etdim. Dərya mənim üçün başqalaşdı, yada döndü. Bədənim
əsdi. Sümüklərim eyməndi. “O niyə belə etdi?”—deyə qəzəbli baxışlarımı gizlətməyə çalışsam da,
bacarmadım.
—Incidiniz məndən?
Cavab vermədim. Dərya məyus oldu.
Sonra filmin axırınadək danışmadıq. Onu incitməyi özümə rəva görmədim.