. Ürəyini almağa bir
bəhanə axtardım.
Işıqlar yandı, ayağa qalxıb paltomu geyəndə soruşdum:
—Siz Rafaello Covanyolinin “Spartak”ını oxumusuz?
—Xeyr.
—Məsləhət bilirəm, oxuyun. Romanla bu filmin arasında çox fərq var.
Dəryanın eyni açıldı. Sifətindəki pərtlik tədricən çəkilib yoxaldı. Evə gəlincə hər şey unuduldu.
Bayırda hava dəyişmişdi. Külək yatmışdı. Şəhərə sanki göy qübbəsi boyda ələkdən xırda- xırda qar
ələnirdi. Səkilər, yollar ağappaq idi.
—Bir də haçan görüşək, Könülcan,—deyə o, küçəmizin tininə çatanda yavaşıdı. Mən güldüm:
—Hələ heçayrılmamışıq ki...—Sonra çiyinlərimi çəkdim.—Nə bilim...
Dərya telefon nömrəmi götürdü.
—Institutdan nə vədə gəlirsiniz?
—Saat ikidə, üçdə...
—Çox gözəl.
—Ancaq... Xahiş edirəm bizə axşam yeddidən gec zən çalmayın..
—O da gözüm üstə.
Dərya, olsun ki, məni başa düşmədi. Atamdan ehtiyat edirdim, işdən o vaxtlar qayıdırdı.
—Ayrılaq?
Onun bu sorğusuna çox könülsüz və soyuq cavab verdim:
—Ayrılaq...
Əlimi tutdu.
—Indi icazənizlə olarmı?..
Mən utandım. Üzümü yana döndərdim. Dodaqlarınn istisi bu dəfə əvvəlcə əlimin dalını, sonra isə
bir-bir barmaqlarımı yandırdı.
—Gecəniz xeyrə qalsın, Könül
—Xeyrə qarşı,—dedim.
.ıMən öz otağıma keçəndə, saat on birə az qalırdı. Anama zəng çalmaq tamam yadımdan çıxmışd...
2-ci hisse

5
Biz beşmərtəbəli binanın ikinci qatında oluruq. Mənzilimiz üçotaqlıdır. Bayırdan qapımızın
çərçivəsindəki ağ düyməni basanda, dəhlizə cingiltili zəng səsi deyil, əsəbləri səkitləşdirən xoş bir
musiqi sədası yayılır.
Sol tərəfdə gözlük şüşələri naxışlı geniş qapı adlandırdığımız qonaq otağına açılır. Tünd-şabalıdı
rəngli mebellərimiz son müasir dəbdə olmasa da, yaraşıqlıdır. Anam qəsdən otaqlarımızı bir növ
qədim qaydada bəzəyib. Bu mənim də xoşuma gəlir.
Evimizdəki əşyaları on il qabaq necə qoymuşuqsa, indi də yerlərini dəyişməmişik. Zala döşəmə
boyu xalı sərmişik. Ortadakı uzunsov, dördkünc yemək stolunun ətrafında altı yumşaq kreslo
qoyulub. Sağ divarda, piano ilə servant