!-ci hissə
Proloq
Bir adsız əsər var, onu məndən başqa heç kəs oxumayıb.
* * *
O getdi, ətri otaqda qaldı...
Söhbətimiz beşcə dəqiqə çəkdi:
—Olarmı?
—Buyurun.
Içəri boylu-buxunlu, şux qamətli, gözəl, cavan bir xanım girdi.
—Salam.—Astaca dilləndi.
—Əleykəssalam.
Mən qalxdım:
—Əyləşin.
Ona kresloda yer göstərdim. Oturdu. Və yaxası qırmızı köbəli ağ paltarının ətəyini dizlərinin üstünə
çəkdi. Böyürdən düyünlənib ucları asıla qalmış ensiz kəməri də, hündürdaban zərif tufliləri də
qırmızı idi. Əlində göyümtül üzlü iki qalın dəftər tutmuşdu.
Nə deyəcəyini fikirləşirmiş kimi uzun, qara kirpiklərini aşağı endirib xeyli susdu. Mən ona diqqət
yetirdim. Gödək vurulmuş xurmayı saçlarına özündən xəbərsiz dən düşmüşdü. Ancaq baxanda çox
növrəstə görünürdü. Yaşı, məncə iyirmidən artıq olmazdı.
—Qulağım sizdədir, xanım qız.
Təravətli sifətində bir uşaq məsumluğu vardı. O, başını qaldırıb, candərdi gülümsündü.
—Düzü... bilmirəm nədən, necə başlayım. Mən...—Dəftərləri stolumun üstünə qoydu.—Icazə
verin, əvvəlcə tanış olaq...
Azacıq dikələrək əlini qabağa uzatdı:2
—Mənzərə.
Doğrudan, elə nazik çatma qaşları, badamı qara gözləri əfsunlu bir mənzərə idi. Qönçə dodaqları od
tutub yanırdı.
—Salam Qədirzadə.
—Mən tanıyıram sizi. Əsərlərinizin, bəlkə də, hamısını oxumuşam.
—Diqqətinizə görə təşəkkür edirəm.
—Bilirsinizmi, mən... birinci dəfədir redaksiyaya ayaq basıram. Belə yerlərdə heçolmamışam. Nə
üçünsə sizi özümə məhrəm sandım. Bu gətirdiyim dəftərlər də.. Qoyun, lap başdan danışım.
—Necə xətriniz istəyir... əsla sıxılmayın...
Yanaqlarına xəfif qızartı çökdü. Sağ birçəyində ağarmış iki tel, arxaya hamarlanan ipək saçlarında
qoşa cığır salmışdı.
—Əslində danışası bir sözüm də yoxdur. Təkcə onu deyim ki, bu dəftərlər mənimki deyil, bir qızın
xatirələridir. Daha doğrusu, bacımınkıdır. Biz əkizik. Görsəniz bir-birimizə nə qədər oxşayırıq,
heyrətlənərsiniz. Amma talelərimiz bambaşqadır. O, yazıçı olmaq istəyir. Yaman da utancaqdır.
Bunu, özündən