Hemiweki kimi dostlarimdan
ayrilib eve gedirdim. Hava yaxwi,sema aciq olduqundan Dagustu parkda siqaret cekmek kecdi konlumden.Sozun qisasi,marketden bir red-bull alib,getdim. Ora catanda artiq gece
11-12 idi.Ele gec olduquna gore de demək olar ki, hec kim yox idi.Mawindan duwub en sevdiyim yere yaxinlawdim.Yoldan cox uzaqda olmaqima
baxmayaraq yene de
avtomobillerin sesi gelirdi.Cibimden siqaretin qutusunu
cixardım amma aliwqani tapa
bilmedim.Yene de itirmiwem.Bu anda menden bir az aralıda
24-25 yawinda bir oqlanın siqaret cekdiyini gordum.
Yaxınlawıb soruwdum:
– Alıwqanı olar?
– Səndə də yoxdur?
Bu sualdan sonra mendə ele bir tesurrat yarandı ki,bu cavan
oglan alıwqanı olmayan 30 nefere komek etmek ucun her axwam gəlir burda dayanır.
Sonra isə davam elədi:
– al siqaretdən yandır, məndə də yoxdu
Siqareti yandıra-yandıra diqqətlə oglana baxdım.Sacına
elə bil hec vaxt daraq
dəyməyib,gözlər axır, mimika–her weydən narazı,eynində
kohnə cins,geyimindəki hec nə ilə uygun gəlməyən idman ayaqqabıları və havaya görə cox isti olan godəkcə.
Siqaretini qaytarıb cox sağ ol deyib getmək istəyirdim ki,sanki coxdan tanıwıq kimi bir sual verdi:
-Sen niye cekirsen?
-Elə-belə...
Heyatda hec nə elə-belə olmur..
-Bəs sən niyə cəkirsən?
-Bilirsən necədi?
-Bilsəydim soruşmazdım
(dodagının altından
gulumseyerek)...Men ozumu biləndən hər weyə tələsmiwəm.
Yeriməyə də,dil acmaga da,məktəbə getməyə də,universitetə də, əsgərliyə də...umumiyyətlə həyatı yawamaga..
(mən artıq getmək istəyirdim,bu sohbətlər mənə maraqlı deyildi). Amma bir gün adi
həkim yoxlanıwından kecəndə mənə dedilər ki,tələsməli bir wey qalmayıb.Onda bawa
duwdum ki,ad gunumdəki tortun ustundeki wamları
mohkem ufurmuwem (gulur).
İnanmadım.Mənə elə gəlirdi ki,belə hadisələr ya kicik budceli bolywood kinolarında,ya da
17-18 ci əsr avropa yazıcılarının əsərlərində olur.Hec kimə hec nə demədim daha doğrusu deyə bilmədim.Ozun fikirləw də,əsgərlikdən təzə gəlib yeni həyatı duelə cagırmaq istədiyin