müddətdir hüzünlü bir hekayənin sonunda ölmüş qəhraman kimiyəm. Duygularım solmuş sənsiz.
Mən hər şeyi etiraf etmerem ama sən hələdə mənim üçün yaşanmamış həyat, oxunmamış şeir kimisən.
Bu saat yanında olmayı ele çox istəyirəmki. Heç bir şey yox sadece əllərini tutaraq titrəyən əllərimin titrəyişini ovuclarında sonlandırsam.
Bir an göz bəbəklərinin böyüdüyünü görmək, nəfəsini hissetməək istəyirəm. Bir kənarda oturub uzun-uzun səni seyr etsəm, sən yoxmuşsan kimi.
O ən təbii halına hər saniyə aıiq olsam.
Hər saniyə səni az sevdiyimi anlayıb bər sonrakına daha çox sevsəm.
Məhəbbətim yenə hər zamankı kimi Səni Sənsiz Öpərək ağlayacağam. Xəyallarımı qucaqlayıb yatacağam.
Bu səfərlik bu qədər, mən sənə yene