O, Orda göyərçinlərə dən atır..
Axı göyərçinlərin də Allahı var,
Ac qalmamalıydılar, qalmadılar...

Sonra yağışlar başlayır adamların gəldiyi yerdən,
Adamların getdiyi yeri islatmağa,
Adam olmaq bu qədər çətinmiş,
gedib gəlməmək qədər.
Adam olmaq bu qədər çətinmiş,
ağlaya-ağlaya yaşamaq,
gülə-gülə ölmək qədər..
çətinmiş...

Bu axşam bir az şair olmuşam,
Bir az olmayanlardan ötrü darıxmışam.
Evdəki pişiyə əlimin sığalından heç nə verən deyiləm,
Sobanı da yandırmayacam isinmək üçün,
mətbəxə də keçən deyiləm.
Bu axşam, özüm özümə dərd olmuşam.
Bir qatar fitinə,
Bir yağış səsinə,
Bir də gecənin səssizliyinə vermişəm özümü.

Bax, uzaqda hardasa bir it hürür,
Kiminsə uşağı qışqırır,
Hə,
Bir də deyəsən ürəyim döyünür.
Bax, budur gecənin səssizliyi.
Adamların gəlməyi, getməyi,
Maşınların küçələrdə şütüməsi,
Dükanların qabağına vurulan endirim reklamları,
Yəni bunlar hamısı o qədər cansıxıcı,
o qədər bayağıdır ki...
adamın gözlərini bağlayır,
Qulaqlarını batırır,
Adam kor olur,
Adam kar olur
eşitmir ürəyinin səsini...

Səs demişkən,
uşaq qışqırmır daha,
Yəqin anası təpinib yatızdırdı.
Yaxşı,
Mən də bu şeiri alım yanıma yatım.
Bu axşam,
yaman ağır oldu olmamağın...

O, Orda göyərçinlərə dən atır.
Axı göyərçinlərin də Allahı var,
ac qalmamalıydılar, qalmadılar...