Yenə bir gecə və yenə baş başayam özümlə, yenə səni tapıb itirdiyim yerdəyəm.

İnsanın bir şeylərə qərar verməsi nə qədər çətin; ya səni içimə basdırmalı ya da artıq içimdən söküb atmalıyam. Amma hər nə olursa olsun susmalıyam. Hansı daha çətin, hansı daha acı? Həqiqətən getməlimiydin, yoxsa qalıb yanımda döyüşməlimi?... Bir yol axtarıram özümə, tapdığım bütün yollarsa sənə çıxır.

Bağlanmalı artıq gözlərəm. Sonsuz bir qaranlıqda tək başıma getməyə davam
etməliyəm... Getməliyəm ardıma belə baxmadan, getməliyəm parçalayaraq
dəyərləri və sevgiləri, yox edərək yaşadığım bütün zamanları...

Necə də mərhəmətsiz zaman?! Necə də ucaltmışdım səni gözümdə. Tutub öz
əllərimlə qoymuşdum ən yüksəyə, sonra keflə izləmişdim ucalığını. Amma yenə mən bitirməliyəm. Tutub qollarından endirməliyəm olduğun yerdən. Ya da səni ölənə qədər yaşatmalıyam içimdə... Nə qədər çətin bir qərar..

Bir tərəfim: "Bir daha kimsə, heç kim onun qədər çox sevilməyəcək", deyərkən, bir tərəfim sakit, səssiz...

Zaman keçir, ağrım dayanmır. Bağlanmır yaralarım.. Tükənərkən mən, ağlımda bir tək sən. Görürsənmü, yenə danışıram amma səssizcə. Susmağı öyrənir ürəyim..

Amma mən qərarımı verdim...

Səninlə olduğum zamanları düşünmək belə mənə xoşbəxtliklərin ən böyüyünü yaşadır..

Səni Sevirəm və Ölənə Qədər Sevəcəyəm...