Bu gün sevdiyiniz birini itirsəniz, ən çox nə üçün peşman olardınız??? Hımm... Dərhal düşünməyə başladınızmı? İçinizdə bir yerlər cızz etdi, deyilmi? Başlarda ürəyinizin qapılarını sonuna qədər açıb böyük bir məmnuniyyətlə qəbul etdiyiniz o qiymətli qonağı daha sonraları buna peşman etmək üçün etmədiyinizi buraxmırız... Halbuki başlarda necə sevmişdiniz.
Xatırlayın... Nə sevdiyi rəngləri, nə oxuduğu kitabları, nə də dinlədiyi musiqini siz seçməmişdiniz. Onu olduğu kimi sevmişdiniz. Onsuz da sevmə səbəbiniz bu deyildimi; gözünüzə, könülünüzə uyğun gəldiyi üçün?...

Artıq tək deyilsiniz. İki adam oldunuz: sən və o... Nə gözəl ...deyə düşünərkən birdən-birə onu öz istəklərinizə sığdırmağa çalışarsınız. .Sadəcə mən olmaq istəyirsinizsə, tək olmaq istəyirsinizsə, niyə özünüzə yoldaş axtararsınız ki? Sonraları bu çox qiymətli ləl-cəvahiratın əllərinizdə toz halına gəldiyini görərsiniz və sizin səbəb olduğunuz fırtınalar, tək bir toz dənəsi buraxmayıncaya qədər sovurduqdan sonra; ağılınız, başınıza gələr...

Özünü bilən insan, harada səhv etdim deyə soruşar özünə... Yaxşı indi sizi peşman edən səbəblər nələr? Məncə çoxları sevdiyini söyləyə bilmədiyi və onun ürəyini qırdığı zamanlarda inadı və lənətə gəlmiş qürurunun ipini buraxmayıb ondan üzr istəmədiyi üçün peşmanlıq duyur...
"Məni niyə sevirsən və məni sənə sevdirən səbəblər nələr?" deyə soruşduğunuzda; o, heç düşünmədən səni sevmə səbəblərini sayarkən eyni sual qarşısında ağzınıza su almış kimi susub durduğunuza peşmanlıq çəkirsiz və ən çox əgər bu gün onu itirsəniz bunların heç birindən xəbərdar olmayacağınızdan... Halbuki o qədər çox söyləyəcəkləriniz var ki... Ona

Bir düşünün… Onu sizə sevdirən nə qədər səbəb gələcək ağlınıza... Ona göstərmədiyiniz sevgini haradan biləcək, necə xəbəri olacaq??? Çox gec olmadan ona sevginizi bildirin... İtirmədən.... Peşman olmadan...

Fikirləriniz..