İnsan çox qəribə,maraqlı və sirli məxluqdur! Yeganə canlıdır ki həmişə oz həyat payını nizamdan nizamsizlığa sürükləyir.Əsində hər insan bir dünyadır.Onun öz içində yaratdıgı dünya , Bu dünyasının öz sak
inləri ,qəhrəmanları ,düşmənləri var.Bu dünyasinin başında isə ÜMÜD dayanir ki ,onun dünyasında onun qanunları işləyir.Həmişə insan tükənədə ,problemlərin içində boğulanda yasadığı real dünyasından qaçıb bu dünyada güzlənir.Sanki uşaq anasının qucağına qısılan kimi qısılır ona,dərdini deyir,təsəlli umur ondan.Bax bu zaman onun dadına bu ÜMÜD anası gəlir.Başini sığallayır,ona dəstək olur onun mutləq yeniden qələb çalacağına inandırır .Ona dayanma gücü verir.İçində sevgi payının tükəndiyini görüb ona mutləq gozlədiyin o sevgi payının gələcəyini deyir ve AXTAR SƏN AXTAR DEYİR.Bax bu zaman insan sanki susuz səhrəda su tapan kimi canlanır, ürəklənir yaşamağa yeniden içində ümüd dolu ışıq yanır. Yaşadığı real dünyasında başlayır ONU AXTARMAĞA.Bu zaman en möcuzə isə real həyatda qarşısına cixan qefil insan olur .İnanır ki demeli yaşamağa dəyərmiş,ezab çəkməyə dəyərmiş.Hərə bunun adını bir cür qoyur kimi gecikmiş məhhəbət,kimi ikinci bahar,en yaxın dostluq, kimidə gozlədiyi itkininin geri dönüşü.Amma fərq etməz yetərki gəldiyini gorür bundan güc alir, ilham alır ,ürəklənir yaşamağa həyatında stimul tapır .Bax bu tapıntısını göz bəbəyi kimi qorumağa çalışır onu incitməkdən,itirməkdən çox qorxur.Bu onun sirlli aləminin tapıntısı və qəhrəmanı olur.Bu sevgimi,istəkmi ,dostluqmu adınıda tapıb qoya bilmir bu hisslərinə.AMMA bildiyi özünün necə xoşbəxt oldugudur.Önəmli deyil ki bu tapıntısı onun yanındadır ya yox əsas odur ki onun varlığını bilir, hiss edir ,duyur onu.Onsuzda bu QƏHRƏMAN onun dünyasının ən baş yerində əyləşib.Bütün çirkinliklərdən,bütün real dünyanın ezablarından uzaq saf,təmiz məsum bir QƏRƏMANA çevrilib onun dünyasında.O hammıdan gizlətdiyi en məsum,en özəl sirlərini bele onunla bölüşür dərdləşir,məsləhətləşir.Pıçıldayır ona:Qəlbim sızlayanda bir yad