eşq adına sinəyə çəkənlərdir... Bu necə bir korluq! Görmürsənmi? Qəza gəlirəm deyir... Nəymiş, əgər kafi səbri göstərsə zamanla düzələrmiş... Halbuki zaman, bunun belə olmayacağını dərin izlər buraxaraq sənə öyrədir... Ətrafını əhatə edən sis pərdəsi qalxdığında, səni qucaqlayan istiliyin əslində yandırıcı bir cəhənnəm atəşi olduğunu fərq edirsən. Ya çəkib gedəcək qədər imtina edirsən və ya verilən əməyə hörmət olaraq sonsuz bir susqunluğa bürünürsən. Səssiz səssiz yanırsan. Zamanında gözünü bağladığın gerçəklər, artıq həyatının imtina edilməz ağrılarına çevrildiyində əlini qolunu bağlayan görünməz bağlar, həll edilməz düyünlər halına gəlir. Bu səbəbdən də, ətrafımızda zamanından əvvəl köhnəlmiş çökmüş insanlar