Bir qağayı dimdiyində gülüşü
Bu dənizin kədəri də oynaqdı.
Günəş batan yerdən gələn dalğalar,
Bu dənizi sevmək belə yasaqdı.

Qağayılar dalğalara qanadlarını çırpanda,günəş adamdan bir az da uzaq olur, üşüyür adam. Hər üşümədə, hər titrəmədə bir az ehtiras, bir az gərginlik, bir az qorxu, bir az da özünə çəkilmə var...
Ləpələr sahillərə çırpılarkən səslənən ahəngdar musiqi, can verən adamın xırıltılı nəfəsinə oxşayır...lap elə mənə oxşayır...
On bir yaşıma qədər qumdan evlər tikmişəm. On iki yaşım olanda, atam ürək çatışmamazlığından dünyasını dəyişdi və mən bir daha qumdan evlər tikmədim. Atam dünyasını dəyişdiyi gündən hüzün günlərinin qırxıncı gününə qədər insanlar necə də sədaqətli, necə də qayğıkeş idilər. Amma zamanla sədaqət unutqanlığa, qayğıkeşliksə ləyaqətsizliyə çevrildi.
Atamın ölümündən bir il keçmişdi. Onu hüzünlə xatırladığımız günün axşamını babamın siqaretinin acı tüstüsü qədər acı olan sözləri ilə xatırlayıram. O, əmimə deyirdi,
- Bir özün düşün, bu boyda ev-eşiyə, gül kimi qadına, on üç yaşlı qız uşağına, bir də gördün hansısa bir oğraş sahibləndi, niyə qurda-quşa yem olsun ki?
Əmimsə gözlərini qıyaraq sağ əlinin barmaqlarıyla ağzının qırağını sığallaya-sığallaya həvəslə babamı dinləyirdi.
Bu söhbətdən bir həftə sonra, babam evdə öz dili ilə desək məşvərət keçirtdi. Məni öz otağıma salaraq otağımın qapısını kilidlədilər. İyirmi dəqiqə sonra anamın hönkürtüsünü eşitdim. Anam hönkürə-hönkürə deyirdi,
- Axı bu mümkün olan şey deyil, mən buna necə razı olum?
Babamsa asta-asta danışırdı.Babam danışdıqca anam daha da ucadan hönkürür, əvvəl qətiyyətlə razılaşmır, sonra isə deyəsən ciddi müqavimətlə qarşılaşdığından yalvarmağa başlayırdı,
- Mənə nə desəniz edərəm, lap istəsəniz bu qapıda it olaram, ancaq sizin mənə təklif etdiyiniz iyrəncliklə razılaşa bilmərəm, yox , mən bunu edə bilmərəm, mənə yazığınız gəlsin yalvarıram.
Söhbətə nənəm qarışdı, sonra yenə babam nəsə dedi. Anamsa razı olmurdu ki,olmurdu. Birdən babamın səsi ucaldı,
-