edirəm, mən daha iyrənirəm sənlə olan münasibətimizdən. Mənim sevdiyim var, mən xoşbəxt olmaq istəyirəm.
O, burula-burula havalanan siqaretin tüstüsünü diqqətlə seyr edərək gülümsəyirdi. Onun belə gülümsəməsi və sakit olması məni təşvişə salırdı. Axı nəyə görə o əsəbləşib özündən çıxmır? Mən düşünürdüm ki, o kimisə sevdiyimi biləndən sonra əsəbləşib özündən çıxacaq. Amma o, belə etmədi, o, çox sakit idi. Mən qorxa-qorxa onun üzünə diqqətlə baxaraq dedim,
- Elçin, o mənə məktublar göndərir, onun məndə çoxlu məktubları var. O, ...
Elçin sözümü tamamlamağa imkan verməyərək,
- O, məktubları sənə bir qızla göndərir və məktublarında gözəl şeirlər olur. Bəlkə o, elə mənəm? Axı sən onu tanımırsan, elə deyil?
Elə idi...

Qağayılar dalğalara qanadlarını çırpanda,günəş adamdan bir az da uzaq olur, üşüyür adam. Hər üşümədə, hər titrəmədə bir az ehtiras, bir az gərginlik, bir az qorxu, bir az özünə çəkilmə, bir az da adamın içində hayqıran üsyan var...
Ləpələr sahillərə çırpılarkən səslənən ahəngdar musiqi, can verən adamın xırıltılı nəfəsinə oxşayır...lap elə mənə oxşayır... Günəş, batdı...
Bax, indi o lənətə gəlmiş şeirdə deyildiyi kimi, sonuncu dəfə görəcəyim bir qağayı, dimdiyində gülüşü, qanadlarını dalğalara çırpır, çırpır, çırpır...Bəlkə o qağayı mənə gülür? Günəş, batdı...
İnsanlar, sizin yaşadığınız şəhərinizin və həyatınızın göz qamaşdıran süslü işıqlarından başqa nəyi var, nəyi? İnsanlar, mən insan olmağımdan utanıram! Siz də, siz də mənim kimi utanırsız? İnsanlar bilirsinizmi ki, dünya cənnətin çöplüyünə bənzəyir, bilirsinizmi? Bu çöplükdə mələklərin lazımsız bildiyi tullantılar, insanların sevə-sevə yaşadıqları günahlardır. Biz günahları axı niyə bu qədər çox sevirik, axı niyə? Bilirsiz, mənim günahlarım böyütdü məni... mənim günahlarım mənə sevməyi də öyrətdi... sevməyi...
Günəş batdı, artıq vaxtdır. Mənim günahlarımı yalnız dənizin dalğaları yuya bilər. İndi mənim günahlarım mənə ölməyi öyrədir...
Soyuqdur, çox soyuq... Onun əlləri mənim vücudumu