Bəsdir, sənin nazınla oynamağa halım yoxdur! İstəyirsən ki, çölün hansısa avarası, oğraşı gəlib bu evdə ağalıq eləsin?
Anam ağlayaraq,
- Əmi, qadan alaram, heç elə də şey olar, mənim on üç yaşlı qızım var, mən heç vaxt ərə getməyəcəm!
Babam,
- Əvvəl-əvvəl bütün dul qadınlar sənin kimi düşünür, dörd beş il sonra isə özlərinə birini tapıb ərə gedirlər. Mən hansısa avaraya verən deyiləm bu evi.
Anam,
- Sizə ev lazımdır? İstəmirəm, cəhənnəm olsun! Mən, ərimin yatağını, ərimin qardaşıyla paylaşmayacam!
Hə, indi hər şeyi eşidirdim. Stulun aşarkən çıxardığı səsi, divarlara çırpılarkən sınan qab-qacaqların cingiltisini, nənəmim, anamın saçlarını yola-yola dediyi nalayiq söyüşləri, hər şeyi, hər şeyi eşidirdim...
Ertəsi gün anamın hıçqırtısına oyandım. O, içini çəkə-çəkə paltarları çemodanlara basmarlayırdı. Bizim gedəsi yerimiz yox idi, anamın valideyinləri də yox idi. Nə qardaşı vardı, nə də bacısı.
Anamın rəfiqələrinin uzun axtarışlarından və maddi yardımlarından sonra, əşyaları bir çarpayı və şfonerdən ibarət olan, divarları kiflə örtülmüş iki otqlı bir evdə tapdıq özümüzü.
Otağın tən ortasında anamla mən çemodanların üstündə üz-üzə oturaraq biri-birimizin gözlərinə baxışırdıq. Mənim gözlərimdə keçmiş, anamın gözlərində isə gələcəyin qəmgin, iztirablı günlərinin hələ işarmadan öləziyən işığı adamı lap qaranlıqlara sürükləyirdi...
Zamanla hər şey öz yoluna düşdü. Anam, orta məktəbdə müəllimə kimi işləməyə başladı. Aldığı ilk məvaciblə “kimsəsizlərin evinə” (anam evimizi belə adlandırırdı) bir cüt oturacaq və bir də masa aldı. Sonrakı aylarda vacib olan bəzi əşyalar yavaş-yavaş evdə öz yerini tutdu. Hər şey öz axarı ilə davam edirdi. Bilirsiz, məncə yer üzündə mövcut olan heç nə bir xətt üzrə inkişaf edə bilməz, məncə bu mümkün deyil. Zamanla çaylar axarının istiqamətini, dağlar yerini, dənizlər sahillərini, umumiyyətlə hər şey hanısa səbəbdən ya yerini dəyişir, ya da məhv olur.
Hərdən, çimərlik ərazisindən kənarda yerləşən, xırda qayalıqlardan ibarət olan