n dəniz sahilinə gedirdik. Bu yerdən şəhərin işıqları da aydın sezilirdi. Anam bu yer haqda həmişə deyərdi, - İnsanlar bu yerdən xəbərsizdir.
Bu, həqiqətəndə belə idi.
Bir axşam, yenə hamının xəbərsiz olduğu yerə getdik. Anam yenə həmişəki kimi iri bir daş parçasının üzərində əyləşərək,dirsəklərini dizlərinə dayayıb,üzünü ovuclarına alaraq şahadət barmaqlarıyla qulaqlarını tıxamışdı. O, günəşin batmasını seyr edirdi, hər zama olduğu kimi. Bu, anama görə yer üzündə ən kədərli və ən qəmli hadisə idi, günəşin batması.
Mənsə topuqlarımı ləpələrə çırpa-çırpa anamdan bir xeyli uzaqlaşmışdım. Birdən içimdə köhnə həvəsim baş qaldırdı. Aşağı əyilərək dizlərimi nəm qumsallığa qoydum. Qumdan ev tikmək istəyirdim.
-Nə edirsən cupbulu qız?
Eşitdiyim sözlər elə həzin, elə məlahətli səsləndi ki, bir anlıq məktəbimizin musiqi otağındakı pianonun yarımpərdəli qara dillərinin həzin tenor səsini xatırlatdı mənə. Mən də bacardığım qədər səsimi eşitdiyim səsə kökləyərək dedim,
- Heç nə, qumdan ev tikmək istəyirdim.
- Hmm ... sən burda təksən cupbulu qız?
- Yox, anam o tərəfdə günəşin batmasını seyr edir. Artıq hava qaralıb, indi yəqin ayı seyr edir.
- Cupbulu bəs sən ...
- Adım Sevincdir, on dörd yaşımı bu yaxınlarda tamam etmişəm.
O, gülərək,
- Hə, lap yaxşı, mənim adım Elçindir. Tanış olmamıza şadam cupbulu Sevinc.
- Siz burda nə edirsiz?
- Məndə anan kimi ayı seyr edirdim.
- Mən ayı yox, günəşin batmasını seyr edirdim Elçin bəy.
Bu, anam idi. O, qolları sinəsində çarpazlanmış bir görkəmdə bizə yaxınlaşırdı.
- Çox gözəl.
- Gözəl olan nədir Elçin bəy?
- Siz, qızınız, ay, dənizin dalğaları və ləpələr. Bu mənzərə o qədər gözəldir ki, heyrətlənməmək mümkün deyil.
- Siz təsadüfən şair deyilsiz ki Elçin bəy?
- Hə, düz tapmısız, şairəm. Doğrusu özümə şair deməyi təvazökarlıqdan uzaq hesab edirəm. Buna görə də şeir yazıram desəm doğru olar.
- Elçin bəy, Azərbaycan əhalisinin az qala yetmiş faizi şeir yazır. Mən şeiri çox sevirəm, şeirlərinizdən birini desəniz pis