olmaz, məmnuniyyətlə dinləyərdim.
- Əlbətdə elə indicə birini deyərəm. Adınızı bilmək olar?
Anam bir anlıq duruxaraq,
- Bağışlayın, bu şeirinizin adıdır?
- Xeyir xeyir, mən sizin adınızı bilmək istədim.
- Siz hələlik şeirinizi desəz yaxşı olar, adımı bilməniz elə də vacib deyil.

Elçin bəy bu söhbətdən bir az tutulsa da, anamın nəzakətli bir tərzdə - buyurun, mən sizi dinləməyə hazıram deməsi, onun incikliyini aradan qaldırdı.
O, tələsgən bir şəkildə cibindən telefonunu çıxaranda, anamın oğrun-oğrun gülməsi diqqətimdən yayınmadı.
- Xanım, şeirin adı belədir – Qağayı gülüşləri

Bir qağayı dimdiyində gülüşü,
Bu dənizin kədəri də oynaqdı.
Günəş batan yerdən gələn dalğalar,
Bu dənizi sevmək belə yasaqdı.

O, şeiri elə qəmgin, elə içdən deyirdi ki...
Bu şeir məni dəli dalğaların qoynuna atmışdı. Əzbər bilirəm bu şeiri. Hərdən uşaq təxəyülümlə başım buludlara dəyənə kimi havalanardım. Dənizin üzünü göylərin göy üzündə, yalnız qumsallıqların çirkini daşıyan əllərimin barmaqları ilə uzun, uzun, saatlarca çizərdim bu şeiri dodaqlarımın altında pıçıldaya-pıçıldaya...

Həmin axşam,anam Elçinlə dostlaşdı. Qağayı gülüşləri şeirinin ardından anamla Elçin, sahildə təxminən bir saat gəzişə-gəzişə söhbətləşdilər. Anam keçmişindən, Elçin də öz başına gələnlərdən danışdı. Onlar danışır, mənsə onların arxasınca kölgə kimi sürünürdüm.
Anama görə hər şey yolunda idi. O tez-tez Elçinlə telefonda söhbət edər, hərdən də sahildə görüşərdilər. Həmin vaxtlar xəfif bir təbəssüm qonmuşdu anamın üzünə. Elçin anama və eləcə də mənə qarşı çox mehriban idi. Anam hər dəfə onunla görüşə gedəndə, məni də özü ilə aparırdı. Hər gün bir az daha nəcib, daha alicənab, dərdə ortaq olan bir adam olurdu Elçin. Bir dəfə anamdan soruşdum,
-Sən Elçini sevirsən?
Anam bu sözləri eşidən kimi, qəfil gözlərimin içinə baxdı. Sonra qaşlarını düyünləyərək fikirli gözlərini üzümdə gəzdirən anam, gözlərini yumub dedi,
-Yox, bilmirəm Sevinc... mənə bir də belə sual vermə.
Elçinlə anam,səkkiz aylıq