q tanışlıqdan sonra evləndilər. Elçin anama və mənə səadət, üzümüzə təbəssüm bəxş etmişdi.
Elçin hər səhər hamıdan tez oyanardı yuxudan. Hər səhər Elçinin öyrəncəli olduğum pıçıltılı sözlərini eşidərdim “ sabahın xeyir cupbulu Sevinc” və bir də təbii ki yanaqlarımı öpən dodaqları sabahlarıma bir xeyli rəng qatardı. Anam da, mən də xoşbəxt idik.
Anamın Elçinlə evliliyindən yeddi ay sonra bir gün mən dərsdən çıxanda, məktəbin müəllimlər otağında anamı tapmadım. Hər gün birlikdə qayıdardıq evə. Bu dəfə anam niyəsə evə tək getmişdi. Anamın belə etməsinə hansısa səbəb olmalıydı, yubanmadan evə yollandım. Evə çatıb ehmalca qapını açdım və anamın hıçqırtılarını eşitdim. O, dizləri üstə döşəməyə çökərək atamın rəsimlərini səliqə ilə qarşısına düzmüşdü. O, rəsimlərə toxunmadan sanki onlara sığal çəkirdi. Sonra anam kədərli bir şəkildə əlləriylə qulaqlarını möhkəm-möhkəm sıxıb ağzını geniş açaraq, səsini boğa-boğa ulamağa başladı. Onun gözlərindən axan yaşlar yanaqlarından çənəsinin altına, çənəsinin altından sinəsinə qədər cığır açmışdı. Anam beləcə sinəsindən qopan qırıq-qırıq səslərlə rəsimlərə toxunmadan üzünü göylərə tutaraq, əlləri ilə atamın rəsimlərini oxşayırdı. Bu mənzərə məni bir müddətlik daşa döndərdi. Sonra özümdə bilmədən ağlamağa başladım. Mən ona yaxınlaşa bilmirdim, mən bunu bacarmırdım, mən... mən... bacarmırdım...
İki gün sonra atamın, evimizin soyuq divarlarını isidən rəsimləri yoxa çıxdı. Sonra, hər axşam baxaraq köks ötürdüyüm, daim yastığımın altında saxladığım rəsmini də tapa bilmədim.
Hər gün, Elçinin yanaqlarımı öpən dodaqları və pıçıltılı səsi oyadardı məni yuxudan. Bu, on altı yaşıma qədər belə davam etdi. Sonralar yanaqlarımı öpən dodaqlar yavaş-yavaş dodaqlarıma tərəf yaxınlaşmağa başladı...
Bir səhər, məni yuxudan üzümə dəyən nəfəsin hərarəti oyatdı. Dodaqlarıma, yanaqlarıma, çənəmə toxunan isti nəfəs, saçlarıma sığal çəkən barmaqlar, həzin-həzin sinəmə endi... Və, sonra o pıçıltılı səs, “sabahın xeyir Sevinc”. O, başqa heç nə