demədi,dinib danışmadı. O, sudu. Bu susqunluq çox gözəl idi...mən də sudum. Mən heç gözlərimi açmadım...
Mən qorxurdum, bu hadisə bir də təkrarlanmamalıydı. Ancaq bu hər gün oldu. Sonralar o, mənə dedi ki, mən heç olmasa iki gündən bir səhətimlə bağlı müxtəlif bəhanələr gətirərək, iki-üç dərsdən sonra icazə alaraq evə gələ bilərəm. Hə, belə də oldu. O, mənə sadəcə dodaqlarıyla xəfifcə toxunurdu Bu, bir neçə ay belə davam etdi...

Dəniz, dalğalar və ay işığı. Bilirsiz, dünya cənnətin çöplüyünə bənzəyir. Bu çöplükdə mələklərin lazımsız bildiyi tullantılar, insanların sevə-sevə yaşadıqları günahlardır. Bilirsiz, mənim günahlarım böyütdü məni. Mənim günahlarım mənə sevməyi də öyrətdi...
Soyuqdur, çox soyuq... Onun əlləri mənim vücudumu hərarətləndirirdi. İndi o əllərin sığal çəkdiyi yerlərdə dalğalar rəqs edir. Həm də elə rəqs edir ki, elə bil bir şair ömrü gözəllikdən bəhs edən şorgöz misralar kimi...

Bir gün mənlə bir sinifdə oxuyan, ən yaxın rəfiqələrimdən biri olan bir qız, mənə balaca bir kağız parçası verib dedi, - evdə açıb oxuyarsan. Həmin günün axşamı o kağız parçası qəfil yadıma düşdü. Doğrusu lap unutmuşdum. Bu bir neçə dəfə səliqəylə qatlanmış məktub idi. Açdım və oxudum.
“ Salam, mənim adım qoy gizli qalsın. Adımı sənə yazmamağımın səbəbi, sadəcə məni xəyallarında canlandırmanı istəməyimdir. Necə istəyirsən, elə də gör məni xəyallarında. Mən sənin lap uzaqlara dikilən baxışlarından anlamışam necə xəyalpərəst olduğunu.

Günəşin altından baxan gözlərin,
Dənizə boylanır üfüqlər kimi.
Həsrətin jalədir yanaqlarımda,
Uzaqdan baxmağın incidir məni.

Xəyallar gözəldir. Bax, indi xəyal et ki, mən gülümsəyirəm. Bir də xəyal et ki, mən səni sevirəm. Hə, sənə adımı yazmamağımı, cəsarətsizliyimi də xəyal et.
Səndən xahiş edirəm, çox xahiş edirəm, bu məktubu sənə verən rəfiqəndən kim olduğumu soruşma.”
Soruşmadım. Belə daha yaxşıdı mənimçün. Xəyallar, xəyallar, xəyallar... Bu başqa bir aləmdir. Tamam başqa bir aləm. Bir parça kağız insanı