ı tanımadığı, bilmədiyi, görmədiyi yerlərə apararmış. Görəsən sevgi, nəyə görə başlanığıcdan gizliliyi sevir? Bunu heç vaxt anlaya bilmədim. Hərdən gözlərim, mənə uzun-uzadı baxan adamların üzündə ilişib qalırdı. Fərqi yox idi mənimçün. Nə olsun ki məktubu mənə məktəbdə vermişdilər? Bəlkə o, bu küçənin döngəsində duran oğlandır? Bəlkə o, lap qonşuluğumuzda yaşayan biridi? Bilirsiz bəlkələr nə qədər şirindir? İnsanı gecələr yatmağa qoymayacaq qədər. Əsas odur ki, üzünü görməsəmdə, özünü tanımasamda, məni sevən biri var.
Getdikcə məktublar çoxaldı. Azı həftədə iki dəfə tanımadığım sevənimdən məktub alırdım. Bu ərəfədə Elçində məni unutmurdu. Deyəsən Elçinlə olan münasibətlərim mənimçün yavaş-yavaş aydınlaşırdı. Deyəsən mən nəyisə düz etmirdim. Bəs Elçin necə, Elçin düz edirdimi? Yox, deyəsən o da düz etmirdi.
Yaxşı xatırlayıram, bazar günü idi. Anam mətbəxdə səhər yeməyini hazırlayırdı. Elçinsə masanın arxasında əyləşərək, burnunu isti çayın buxarına tutaraq düşünürdü. Mənsə çay içirdim. Anam, sinidə mətbəxdən bir az pendir, bir az kərə yağı və birdə balaca bir qabda şəkər tozu gətirib qoydu masanın üstünə. Sonra hansısa səbəbdən anamın çörəyi masanın üstünə qoyması gecikdi. Elə bu an, Elçin üzünü mənə tutub gülümsəyərək,
- Sevinc, qalx atançün çörək gətir – deyəndə, özümdən aslı olmayaraq sərt bir şəkildə, bir az ucadan dedim,
- İndi atammı oldun?
Elçin susaraq dodaqlarında donuq təbəssümlə üzümə baxırdı. Sonra donuq təbəssümünün və üzümə dikilən baxışlarının yerini qızaran sifəti, gah mənə, gah da mətbəxin qapısına asılıb qalan bərəlmiş gözləri aldı. Yan tərəfə baxdığımda anamı gördüm. Anam əlində çörək, mətbəx qapısının qarşısında dayanmışdı. O, sanki yerindəcə quruyub qalmışdı. O, bizə baxırdı. Onun mənə baxan baxışlarından, “bu nə tərbiyəsizlikdir?” , hərdən Elçinə sarı çevrilən baxışlarından isə, “ sən, ona o sözü deməməli idin!” kəlmələrini açıq-aydın oxumaq olardı.
O gündən sonra Elçinin təkidlərinə baxmayaraq mən müxtəlif bəhanələr gətirərək