ə toxunmadı. İki həftə sonra gizli sevənimin son vaxtlar göndərdiyi oxumadığım məktublarını yatağımın üstünə tökərək düşünürdüm, mən nə etməliyəm? Necə etməliyəm? Anama bu barədə heç nə deyə bilməzdim. Elçin çox riyakar bir adam idi. O, anamı hər gün daha çox əzizləyir, o, anama hər gün daha çox qayğı göstərirdi. Anam xoşbəxt idi.
Bu gün də, Elçin evdə məni gözləyəcəkdi. Mənim bu gün Elçinə deyiləsi çox sözüm vardı. Mən hər şeyi deyəcəm. Onunla olan münasibətlərimizin iyrənc olduğunu, adını bilməsəmdə, özünü tanımasamda sevgilimin olduğunu ona deyəcəm. O, lap inanmasa belə, mən ona məktubaları göstərəcəm. Məktubları oxumaq istəsə mane olmayacam, qoy oxusun. Qoy hər misrasından səadət ətri gələn məktublardakı şeirləri də oxusun.
Elçin, həmişə olduğu kimi, qapı zənginin ilk notu səslənən anda tez qapını açaraq, məni içəri keçirib, qapını arxadan kilitlədi. O, məni divara sıxaraq yanaqlarımı öpməyə başladı. Mənsə gülümsəyə bilmirdim. Mən daha yalandan gülümsəyə bilməzdim. Yox, bu mən istəsəm də mümkün olmayacaqdı. O... o, addım-addım məni yatağa doğru sürükləyirdi, boğulurdum... Mən boğulurdum. Gah dilimi dişləyirdim, gah da dodaqlarımı çeynəyirdim. Bütün gücümlə özümü içimə elə sıxırdım ki, yalvarmamaq üçün, qətiyyətli olmaqçün, güclü olmaqçün. Var qüvvəmlə acizliyimə qarşı dirənirdim. Hə, lap elə indicə mən çığıracam. Lap elə indicə mən partlayacam. Lap elə indicə bəlkə mən onu öldürüm? Bəlkə mən bir bəhanə uydurub mətbəxdən bıçağı götürərək onun qanını öz yatağına töküm? Onun yatağına? Yox, bu təkcə onun yatağı deyil, bu həm də anamın yatağıdır. Qoy istədiyini etsin, sonra mən ona hər şeyi deyəcəm. O, yorğanın altındakı sol əli ilə sinəmi ovuşdura-ovuşdura, sağ əlinin barmaqlarında tutduğu siqaretin tüstüsünə ehtirasla baxırdı. Vaxtdır, mən indi ona hər şeyi deyəcəm.
- Elçin, mənim sevdiyim var.
O, gözlərini siqaretin tüstüsündən ayırmadan,
- Kimdir?
- Tanımıram.
- Bəs necə sevirsən?
- Bimirəm, amma sevirəm.
- Sevinc, sən axmaqsan.
- Elçin, xahiş