Sevgi hara yox olur? - deyə bir gün balaca Xoşbəxtlik atasından soruşdu.
Sevgi ölür,- atası cavabında balaca Xoşbəxtliyə belə deyir - oğlum, insanlar sahib olduqları şeyləri qoruyub saxlamağı bacarmırlar.
Balaca Xoşbəxtlik fikrə getdi: Böyüyəndə insanlara sevib xoşbəxt olmaqları üçün kömək edəcəm.
İllər ötdü, və balaca Xoşbəxtlik böyüdü. Bu zaman o verdiyi sözü xatırladı, və bütün gücü ilə insanlara kömək etməyə çalşıdı. Ancaq insanlar ona qulaq asmırdı. Və buna görə də böyük Xoşbəxtlik zamanla balacalaşıb cansızlaşdı, gücünü itirdi. O bir gün tamam yox olmaqdan qorxub uğursuzluğuna çarə tapmaq üçün uzaqlara getməyi qərara aldı.
Xoşbəxtlik çox getdi, az getdi bilmirdi, bir tək onu bilirdi ki, bu uzun yol boyunca o heç kəsə rast gəlməmişdi. O çox yorulmuşdu və dincəlmək üçün qollu-budaqlı ağacın altında uzandı. Elə yenicə yuxuya gedirdi ki, yaxınlaşan ayaq səslərini eşidib ayağa durdu. Köhnə paltarlı, ayaqyalın və əsa ilə güclə yeriyən taqətsiz qoca qarının ona yaxınlaşdığını gördü.
-Yəqin çox yorulmusunuz, dincəlib özünüzə gəlmək üçün buyurun əyləşin - deyərək qarıya tərəf qaçdı. Qoca qarı taqətini itirmişdi, ayaqları qatlanıb otların üstünə yıxıldı.
Bir az dincəlib özünü topladıqdan sonra yolçu öz əhvalatını Xoşbəxtliyə danışmağa başladı.
- Məni belə qoca və gərəksiz hesab etmələri məni çox incidir. Axı mən hələ çox cavanam və mənim adım Sevgidir.
-Sevgi sizsiiiiz?- deyə Xoşbəxtlik təəccüblə soruşdu.- Axı mənə Sevginin yer üzündə mövcud olan hər bir şeydən gözəl olduğunu demişdilər.
Sevgi diqqətlə ona baxıb soruşdu. - Bəs sənin adın nədir?
- Xoşbəxtlik.
-Belə deee. Mən Xoşbəxtliyin çox yaraşıqlı olduğunu eşitmişdim, - bu sözləri deyib Sevgi güzgü çıxartdı. Güzgüdəki əksinə baxıb Sevgi hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Xoşbəxtlik Sevginin qarşısında diz çöküb bərk-bərk əllərindən tutdu.
- Həyat və zalım insanlar bizə nə edib belə? - deyib Xoşbəxtlik çox kədərləndi.
- Heç nə,- Sevgi cavab verdi, - Əgər biz bir yerdə olsaq və bir-birimizin qayğısına