.Əllərini özlədim. Heç bir zaman heç bir kəsi özləmədiyim qədər. Özləməyin nə olduğunu anlayandan bəri Sənin əllərini özlədim və sadəcə onları özləyə biləcəyimi anladım. Sənin o şəfqətli, mərhəmətli, nağıl - yuxularımızda mənə sevgi ilə toxunan əllərini...Bu Dünyada bir Səni, bir də Sənin əllərini özlədim. Cismimə toxunan, ona cürət verən, məni var edən, mənə bir şəxsiyyət qazandıran, mənim hətta bədii zövqümü də formalaşdıran əllərini...
…Sənsiz mən də olmazdım. Əgər Səni tanımadan yaşasaydım həyatımın heç bir anlamı da olmazdı. Bu yaşamaq deyil, zaman israfı olardı. Sən Varlığıma anlam qatdın. Özünü mənə tanıtdın, mənə sevdirdin. Səni sevdim, özlədim. Sən məni arzulayaraq, sevərək var etdin. Məni öz əllərinlə yaratdın və sonra baxıb qürurlandın. Məni hər kəsdən üstün bildin... Mənə çox dəyər verdin.
...Hər nəfəs aldığımda Səni özləyirəm. Sənsizliyi heç bir zaman yaşatma mənə. Hər şeyimi - dünyamı, həyatımı, əlimi, ayağımı, dilimi, dodağımı, nəfsimi, arzularımı, var olmağımı, olanlarımı... itirməyə hazıram. Bir Səni itirməyə hazır deyiləm. Çünki Səni SEVİRƏM. Sənin məni sevdiyin qədər olmasa da sevə bildiyim qədər sevirəm.
Səni özlədim. Ayrılığımız çoxmu oldu, azmı oldu, bilmirəm. Amma artıq Sənin üçün çox darıxıram...
...Ruhunu özlədim. İçimdə daşıdığım əmanət olan Ruhunu. O Ruhun sənə aid olduğunu da bilirəm. Onu mənə əmanət vermisən, geri də onu alacaqsan. Ruhsuz cəsədimə əlinlə toxunmuşdun, ruhunla can verdin. Mənə həyat verən, yaşadan içimdə daşıdığım o ruhundur. O məni tərk edib gedərsə mən yaşaya bilmərəm. Ruhum məni tərk etdiyi an sənə dönəcək...
Onunla bərabər mən də dönəcəm. Bəlkə yenidən mənə toxunacaqsan. Bəlkə yenidən üzümə sığal çəkəcəksən. Bəlkə üzümə gülümsəyib, sevgi ilə baxacaqsan...
Bəlkə də heç üzümə baxmayıb, mənimlə danışmayacaqsan. Mənə əmanət verdiyin ruhu kirlətdiyim üçün mənimlə danışmayıb, məni təmizləməyəcəksən. Bilmirəm, bunu heç düşünmək də istəmirəm. Səni sevirəm. Sənsizliyə də dözə bilmirəm. Bəzən gecələr "apar məni, al