Hər kəs özü boyda bir kitabdı., amma susqun kitab......Kiminin kitabı Şəkillidi, rənglidi.
Kimininki, sözləri yorur. Bəzi kitablarsa, boğulur. Qaranlıqdan qaranlığa İşıq kimi Doğulur...

Mən də beləcə bir kitabam! Amma ... AMMA təssüf olsun ki, çox zaman heç kim oxuya bilmir mən adlı kitabı.. Anlamır düşüncələrimi.. Ya da fikirlərimi.. Ona görədə hər gecə özüm özümlə danışıram, ikinci şəxslə danışırmış kimi.. Ona ,,özümə" suallar verirəm düşüncələrimlə bağlı.. Sonra da verdiyim suallara tək-tək cavablar gəlir özümdən .. Sanki O söyləyirmiş kimi.. Çox zaman da susuram bəzi suallarımın cavabında.. Sanki susmaq cavabmış kimi.. Bu zaman susmalarım aparır məni yenidən ən başa.. Beləcə mən və özümlə bir yolçuluq oyunu başlayır.... Başlanğıc nöqtəmlə bitiş nöqtəm eyniləşir.. Düşüncələrim birləşdirir bu nöqtələrimi.. Çoxu zaman ümidsiz ürəyim başqa nöqtəyə qaçmaq istədiyi halda.. Heç kim anlamır dərdimi.. Çünki bilmir düşündüklərimi.. Hardan biləcəklər ki, dilimin düşüncələrimə xəyanət etdiyini.. ya düşüncəmin tam əksinə getdiyini, ya da sadəcə susduğunu..Ya da......
Əslində dilimin də günahı yoxdur susduğu üçün.. Bəlkə də adi susqunluq deyil onun susqunluğu.. O da susaraq qarşı çıxır, üsyan edir hər şeyə.. Çünki dilim hər susanda bir yeni fırtına daha qopur içimdə.. və hər fırtınamda bir mən daha itir dərinliyimdə..Bu zaman hər itirdiyim bir MƏNDƏ daha da böyüyür susmalarım.. Əslində susaraq üsyan edirəm də heç kim görmür.. Heç kim duymur ,anlamır susmalarımı.... Bəlkə də səbəbi gözlərim yerinə dodaqlarıma fikir verdikləri üçündür..artıq dodaqlarım susdu.. sadəcə gözlərim danışır.. hərkəsin dodaqlarının danışdığı bir dünyada.. mənim gözlərim danışır..Amma oxuyanına...Əslində bilirəm ki bu kitabı oxuyan bəlkədə var....Amma görünür oda susur mənim kimi,dilim kimi susur.......Susması gərəkdiyi üçün.......