Əslində səni yazmaq isdəyirəm.....Hər kəliməmdə ,hər şerimdə..Amma özüm özümü aldadıram..Səndən qaçdığım üçün özümü aldadıram..Yox mən onu düşünmürəm onu yazmıram deye öz özümə təlqin edirəm..AMMA yazıram ,yazıram.....baxıram ki yene seni yazmışam.Sənin soyuqluğu yazmışam,sənin laqeyidliyı yazmışam.Məni incitdiyi yazmışam..Yox-yox yazmamışam eee,qələmimlə sənin barəndə söhbət etmişik..Sən dediyin kimi dedi-qodu etmişik.....Mən səndən küsdüyümü ona şikayət etmişəm..O isə yene seni müdafiyə edib mənə ..Nədən ?deyə qələmimdən soruşuram axı niyə belə zalımdır bu dünya ?!Deyirem qələmimə o isə yazır.. Bax gözəlim bu həyatdır hər cür üzü var ,gecesi var gündüzü var,sən səbr eləməliisən .Unutma ki insan həm daşdır,həm heykəltaraş..İnsan yaranıb ki,dünyanın hər sınağından keçsin..Mən dönüb qələmimdən soruşuram :EY qələm o zaman nədən bitmir bu sınaqlar,nədən dinmır qanayan yaralar,nədən sevinmir küskün ürəklər.....Qələm baxır -baxır mənə sonra səsiz bu kəlməni yazir:-Bu həyatdır bunun fərqli olacağını sənə kimsə vəd eləməmisdir ki....
O zaman soruşuram qələmimdən nədən belə qəddar olur insanlar,nədən onlar saf səmimi duyğunu qoyub riyakara qaçırlar ki. nədən ??Qələm deyir onları tanimasalar sənin kimiləri duymazlar axı...Onda mən qələmimə sarılıb yazıram ....
Həyat - bir öpüş qədərdi.
Toxunur - aparır.
Sevgi - bir şeir qədərdi.
Oxunur - aparır.
Ölüm - bir yuxu qədərdi.
Pozulur - aparır.
Dünya - sonuna qədərdi.
Yazılır - aparır.