Bir zamanlar səni dəlicəsinə sevirdim,hətta mənə o qədər gərək idin ki,sənsiz necə yaşayacağımı təsəvvür emək mənə çox çətin gəlirdi.Bu barədə düşünmək belə istəmirdim,çünki səni itirmək çox qorxurdum.Səni nə vaxtsa itirəcəyim ağlıma belə gəlmirdi.Hər zaman mənim olacaqsan sanırdım.Amma yanılmışam,hər şey heç də düşündüyüm kimi deyilmiş.Sonda hicran bizim də qapımızı döydü,biz də ayrıldıq.Bilmirəm günahkar kimdir,amma onu bilirəm ki bir daha qovuşmağımız mümkün olmayacaq,çünki ayrılan yollar bir daha heç vaxt qovuşmur.
Bəlkə də günahkar mən idim,səni layiq olduğun qədər sevə bilmədim,bəlkə də günahkar sən idin,səni sevənin sevgisini duya bilmədin,hətta bəlkə də mənimlə qısa bir ömür olsa da sevgi həyatı yaşamağına peşman olmusan.Amma mən hələ də sənin sevgini qəlbimdə daşıyıram.Səni unutmaq,tamamilə yaddaşımdan silmək istəsəm də bu mümkün olmur,bacara bilmirəm.Çünki nə vaxtsa yenidən sənə qovuşacağımı düşünürəm.Qəlbimi aldadaraq özüm-özümə təsəlli verirəm. Bilirəm bu mümkün olmayacaq amma yenə mən ümidlə yaşayırdım.Sənsiz keçən hər gecədə yasatığımı qucaqlayıb ağlayırdım.Amma zaman keçdikcə sənsizliyə də alışdım.Sənsiz yaşamağı da öyrətdin mənə,çətin olsa da artıq öyrənmişəm.Bir zamanlar ən nifrət etdiyim,hətta onu özümə düşmən bildiyim siqaret indi mənə tənhalığımda sirdaş olur.İndi onu səndən çox sevirəm,onun hətta bir tüstüsü belə mənim üçün səndən daha üstündür,çünki sənsiz günlərimdə o mənim yanımda olub,o mənim dərdlərimə şərik olub.Hər dəfə siqaretin tüstüsünü içimə çəkdikcə o tüstüdə səni görürəm,sanki siqaretin tüstüsündə sənin şəklin əks olunub.Həmin tüstünün sən olduğunu düşünürəm və sevə-sevə o tüstünü sinəmə çəkirəm ki,yenə sən mənim qəlbimdə yaşayasan,hətta bir tüstü olsan da belə.Bu cür yalanlarla mən özümü aldadıram,çünki sənsizliyə dözə bilmirəm.Sənsizliyin yükünü daşımaq mənə çox ağır gəlir.Gedərkən heç düşündünmü ki, məni kimin ümidinə qoyub gedirsən? Heç düşündünmü ki məni səndən başqa kim sevəcək,kim əzizləyəcək? Nədənsə sən məni anlaya