….Yağışdan sonra torpaqdan gələn o qoxunu çox sevirəm….Acgözlüklə dərindən ciyərlərimə çəkirəm bu qoxunu , ruhuma bir dinclik verər bu qoxu. Hərdən düşünərəm ki, doğurdanmı torpaq belə qoxur?? ! Görən nədən bu qoxu elə ancaq yağış yağdıqdan sonra gələr?! Səbəbini aramağa çalışdım…və deyəsən sonunda tapdım axı!!!! Bunu elmi izahını verməyəcəm. Bu mənlik deyil…
…Uca Yaradan insanı torpaqdan xəlq edib, yaradıb. Bunu elm də təsdiq edib ki, insanın hüceyrələrinin tərkibi ilə torpağın təkibi demək olar ki, eynidir. …Və torpaqdan yaranmış insan yenidən torpağa qarışır.Tanrı dərgahına gedən isə onun ruhudur. Günahlar içində olanı və ya günahsız ruhu. Torpaqdan gələn qoxu isə o dünyasını dəyişmiş artıq cansız və ruhsuz qalan və cəsəd adlandırdığımız varlıqların bu dünyadakı arzu və isdəkləridir ki, hopub torpağın canına…. O arzulardır ki , nakam qalıb gözlərdə, o arzulardır ki, onlara çatmamış yarımçıq torpaq altına hopub .Yağış yağanda sankı o arzular cücərir, baş qaldırır ümüdlə ətrafa yayılır…..Yağış o torpaq altda yatan arzu sahiblərinin göz yaşlarıdır.
…Yağış sanki bir nakam balanın həsrət dolu sözlərini çatdırır anasına : “Anacan, ay ana… mən burdayam, mənsiz çox ağlama . Mən sənin yanan ürəyini hiss elədim ki, gəldim . Əllərini uzat pəncərəyə, bax bu mənəm, balanam….Axı analar deyirlər balanın qoxusunu uzaqdan duyarıar.!!! O zaman mənim qoxum da qarışıb torpağa, sənin burnuna gəlirmi?! Duydunsa o zaman al ovcuna nəm torpağı və qoxula… qoxula və daha ağlama . Bax mən sənin yanındayam, yox olan cismimdir, ruhum burdadır .
Yağış torpaq altında yatan ata-anaların göz yaşıdır .Bu dünyada buraxdıqları balarına həsrət qalan valideynlərin göz yaşlarıdır. Balasının onları həsrətlə çağıranda, xəstələnəndə…problemlər icində qıvrılanda dözməyən çarəsiz göz yaşlarıdır yağış….Torpaqdan gələn qoxu isə o valideynin həsrət dolu qoxsudur ki, eləcə gözəl və yanıqlı qoxar...
Yağış yağan zaman torpaqdan gələn qoxu bir şəhidin qanının qoxsudur ki, qarışıb o canını fəda etdiyi Vətən