düşüncəsizlikdən, bilərəkdən belə deməmişdi, amma illər keçmiş bu sözün qəlbinə vurduğu yara sağalmaq bilmirdi. Hər gün, demək olar ki, hər gün o sözləri deyən səs onun beynini deşirdi. " Nəyin var ki, verəsən!?" — Nəyim var?… bəlkə də haqlı idi. Hər şeyi atasına, anasına, bacısı, qardaşına, bir sözlə, ailəsinə məxsus idi, əgər ev, maşın, mülk nəzərdə tutulubsa. On doqquz yaşlı qızın saf, təmiz ürəyindən başqa nəyi ola bilərdi ki? Onun özü belə ailəsinə məxsus idi. Ona məxsus ancaq ürəyi, canı, həyatı ola bilərdi, bunlar da sevdiyinə azmı görünürdü, yoxsa, ümumiyyətlə, heç nə demək deyildi? «Nəyin var ki!?» — deyəndə, o gözləmədiyi insandan gözləmədiyi cavabı eşitmişdi, həmin anda o qədər qəribə hisslər yaşamışdı ki, bilmirdi ölüdür, ya diri. Bilmirdi ki, bu an ömrü boyu onu sızladacaq. " Nəyim var !" — deyə öz — özünə pıçıldadı — «Səni sevən ürəyim var və sən bunu heç vaxt bilmədin, bəlkə də, fərqinə varmadın. Bəlkə, bu sənin üçün heç nə ifadə etmirmış demək...» Onların yolları qovuşmadı. Səssizcə ayrıldılar. Qovuşmaq üçün heç nə etmədilər. Ayrıldıqlarını gördükdə də, nəsə etməyə çalışmadılar, sakitcə ayrıldılar. Elə bil heç nə olmamışdı, heç nə yaşanmamışdı, kinsiz- küdurətsiz ayrıldılar eləcə. İçindəki «mən»ləri «biz» olmamış ayrıldılar. Keçirdikləri xoş hisslərə, xoş anlara görə bir- birilərinə nifrət etmədən, heç kimi günahlandırmadan ayrıldılar. Ayrılanda da, nə vaxtsa bir- birilərini xatırlayacaqlarını düşünmədilər, hisslərini ciddiyə almadılar. Sadəcə bir- birini buraxdılar. Vaxt yetişdi, məqam gəldi. O, həmin sahilə gəldi. Çox darıxmışdı onun üçün. Dənizə baxdı, elə hey baxdı. İndi anlamışdı o sözün hikmətini, indi anlamışdı o hədiyyənin dəyərini. "Ən uzunömürlü hədiyyə imiş bu. Məndən sonra da yaşayacaq...Axı kim demiş ki, hədiyyə ancaq birinə məxsus olmalı? Dəniz ancaq mənim olmalı? O, hamınındır, hər kəsindir, mənimdir!" — deyə düşündü. Dənizə baxıb o günləri xatırladı, o günləri andı. Dəniz ləpələrinin pıçıltısını dinlədi. Doyunca dərdləşdi dənizlə.