Dənizi verdim ki, sənə hədiyyə,
Gəldiyin sahilə gələsən bir də.
Məni görməyəndə o, mənəm deyə
Mənimlə danışıb güləsən bir də.
( N. Xəzri)

Artıq qırx beş yaşı vardı. İllər necə də sürətlə ötüb keçmişdir. Heç xəbəri olmamışdı. Zaman axıb keçir, qalan ancaq xatirələrdir. Bu şeir də, özündə böyük bir xatirəni yaşadır.
Görüşdükləri o gün. O gün… Dənizin sahili… Mənalı, sözlə dolu baxışlar. Nə qədər baxışmışdılar onda, heç özləri də bilmirdi. Dil susmuşdu, baxışlarsa doymaq bilmirdi sözlərdən, eləcə ürəklərini boşaldırdılar. Birdən astadan o, səsləndi:
— Sənə dənizi hədiyyə edirəm!
— Nəyi? — Qız xəfifcə gülümsədi, dənizin ilıq nəfəsi pərişan saçlarını oxşadı, bu onu necə də cazibədar edirdi — Dənizi?- O, heç nə anlamayıb, eşitdiklərinə şübhəli tərzdə, dənizə baxdı. Külək əsməyə davam edirdi, sanki onu qucaqlayırmış kimi.
— Demək dənizi!? — bu dəfə təsdiqləyici sual idi. Fikrini toplayıb, nəyisə anlayırmış kimi.
O, da cavabında gülümsəyərək başını yellədi, təsdiq əlaməti olaraq .
Qız da gülümsədi:
-Dənizi necə hədiyyə verirsən ki? O ki sənə aid deyil. O hamınındır, onu hədiyyə etmək olmur.
— Olur. Mən sənə dənizi hədiyyə edirəm. Bax belə verdim getdi. Olanda olur.
Qız heç nə anlamadı. Ancaq şübhəli baxışlarla ona baxdı:
— Olsun ,- deyə səsləndi.
Hələ onda, o gün onun gözlərindəki ağrını, həsrəti, qəlbini deşən kədəri, acizliyi, çarəsizliyi oxuya bilsə də, onları bir -biri ilə, xüsusən bunların ona hədiyyə olunan dənizlə əlaqəsini anlaya bilməmişdi. İllər ötmüş, indi anlamışdı o hədiyyənin hikmətini...indi iyirmi altı il sonra… O vaxt o sözlər, o hisslər ona anlamsız gəlmişdi.
" Sənə hər şeyimi verərəm" — deyəndə, oğlan " Nəyin var ki, verəsən!? " — deyə gülmüşdü ona. Bu onun üçün gözlənilməz cavab idi. Qulaqlarına inanmamışdı, çox pis təsir etmişdi. Təbii ki, bunu bildirməməyə çalışmışdı, amma keçirdiyi hissləri indi də unutmamışdı. Qəlbinə toxunmuş bu sözləri hələ də unutmamışdı. Bəlkə də,