ı görəndə elə bil sakitləşdi:
- Xəstəxanadasız. Daha doğrusu hər ikimiz xəstəxanadayıq.
- Sən kimsən ki? Niyə burdayam?
Bu vaxt hər şey yadına düşdü :
- Mən imtahana gecikirəm. Saat neçədi? Saat?
Ayağa qalxmaq istədi, ancaq bədənində ağrılar hiss etdi, dura bilmədi.
Fərid :
- Ay xanım, sakit olun, imtahan vaxtıdı? Saat 11i yarısıdı eee... Yolu keçirdiz. Mən də maşınla gəlirdim. Mənə zəng gəldi, telefona baxdım. Fikirləşdim ki, artıq yolu keçmisiniz, ona görə gözümü yoldan çəkdim. Bir də gördüm ki, yolun ortasında yıxıldınız. Gücnən tormozu basdım saxladım. Gətirdim sizi bura... Bu arada mənim adım Fəriddi. Sizin adınızı bilmək nəsib olacaq mənə?
- Off imtahanım necə olacaq bəs? Kəsrim oldu. Allah məni öldürsün, necə dura bimədimee səhər..
- Hə, tanış olmağımıza şadam ...
- Nə?
- Heeeeç, deyirəm qəşəng gözləriniz var...
Aytənin xoşuna gəldi bu iltifat. Çünki ilk dəfə idi ki, kimsə ona bu sözü deyirdi.
- Çox sağol...
Oğlanın üzünü hələ indi tam gördü. Fəridin qəşəngliyi sanki onu rəsmiyyətdən ayırmışdı: çox sağolun əvəzinə - çox sağol demişdi...
Fəridin Aytəndən çox xoşu gəlmişdi. İlk dəfə heç xasiyyətinə uyğun olmayan bir şeyə əl atmışdı - hələ Aytən oyanmamış, onun telefonundan öz nömrəsinə zəng etmişdi... Bir aya yaxın Aytən xəstəxanada qaldı. Qolunun biri sınmışdı, ayağı da möhkəm əzilmişdi. Bu müddətdə anası, bacısı ona xörək gətirirdi. Onlar olmayanda isə Fərid ona baş çəkirdi. Get gedə bir-birilərinə daha çox öyrəşmişdilər. Aytən ilk dəfə belə hisslər yaşayırdı. Xəstəxanadan çıxdıqdan sonra da əlaqələri davam etdi. 3 ay sonra Fərid ona ürəyini açdı və təbii ki, cavab müsbət idi. Bir-birilərini dəli kimi sevirdilər. Tez-tez küsüb barışsalar da hər şey yaxşı gedirdi. Onların əlaqəsini bir tək Aytənin bacısı bilirdi.
Nuranə o ailədə böyük övlad idi. Təhsilə o qədər də önəm verməmişdi, 19 yaşında ailə qurmuşdu. Artıq iki oğlu da var idi. Dediyinə görə xoşbəxt idi. Aytənin Fəridlə əlaqəsini də dəstəkləyirdi... Ancaq ailədə bu əlaqəni dəstəkləyən də