Gənc adam, işə gedərkən hər gün yolunun üzərindəki güllərlə dolu bağçaya baxmadan geçməzdi. Hər sabah o rəngarəng güllər içini sevinclə doldurardı. Günlər gectikcə güllərə baxan gözləri, bağçadakı evə sataşmağa başladı. Çünkü son günlərdə o evdə, tül pərdənin arxasında bir gənc qızın surətini görürdü. Hər keçəndə güllərə ve pəncərədə görünüb itən genc qıza baxmamış keçə bilmirdi.Bir səhər hər zamankından daha tez yola çıxdı. Bağçanın qarşısına gəldikdə ürəyinin titrədiyini, içinin ürpərdiyini hissetti; hər gün tül pərdənin arxasında gördüyü qız, bağçada gülləri sulayırdı. Gözəl qız, gənc adamı görüncə üzü qızararaq içəri qaçdı. Gənc qızın xəyalı gözlərindən getməsin deyə sey göstərərmiş kimi gözlərini sabit bir halda bir gülə dikərək eləcə qala-qaldı. Gördüyü gözəlliyin əsarətində qalmış, sevdalandığını düşünmüşdü. Gənc adam, artıq hər gün bir əvvəlkinə göre biraz daha erkən keçirdi, qızı təkrar görmək ümidilə. Fəqət tüllərin arxasında görünüb qaçan bir surətdən başqa şey görə bilmirdi. Gənc qız da hər səhər həyəcanla tüller arxasına geçir, gənc adamın gəlməsini gözləyirdi.

Bir gün, gənc adam bağçanın önündən gəçmədi. Gənc qız gün boyunca gözlədi. Ertəsi gün, daha ertəsi gün yenə boş yerə gözlədi, gənc adam gəlmədi. Gənc qızın ürəyinə hüzün doğurdu. Başqa bir gün, yenə ümüdsiz gözlərə yola baxarkən, bir grup insanın çiyinlərində tabutla getdiklərini gördü gənc qız. Ağlından gecən qorxunc düşüncədən bütün bədəninin titrədiyini hiss etdi, ürəyi sıxıldı yoxsa gənc adam ölmüşmüydü! Gənc qız yenə hər gün tüllərin arxasına geçir, boş gözlərilə çölə baxırdı. Üzü də, artıq baxmadığı, sulamadığı gülləri kimi solurdu. Genc adam bir gün yenə geçdi bağçanın qarşısından. Bir aydır yatdığı xəstəxanadan sonunda çıxmış, ilk iş olaraq da güllü bağçanın önünə gəlmişdi. Ama ümid ıçındə gəldiyi bağçanın önündə, gülən üzü asıldı; bağçadakı güller solmuş, pəncərə qara pərdələrlə bərk-bərk bağlanılmışdı.Gənc adam yolda oynayan uşaqlardan soruşdu: "Bu evdə kimsə yaşayırmı?" Bir uşaq: